วันที่สามสิบเดือนสาม ห้องทรงงาน
แสงอาทิตย์ปลายฤดูใบไม้ผลิสาดเฉียงลอดช่องหน้าต่างเข้ามา ทอดเป็นปื้นแสงอุ่น ๆ บนพื้น
ในห้องทรงงานจุดกำยานมังกร ควันเขียวลอยเอื่อย ปะปนกับกลิ่นหมึกและกลิ่นคัมภีร์เก่า คลุ้งอบอวลเป็นความสง่างามเงียบขรึม
องค์ฮ่องเต้เฒ่าพิงบัลลังก์มังกร เบื้องหลังคือหมอนอิงปักมังกรทองบนผ้าสีเหลืองสด เนื่องจากนั่งนาน ผ้าแพรจึงถูกเสียดสีจนมันวับ
พระหัตถ์ทรงถือฎีกาฉบับหนึ่ง
พระขนงขมวดเล็กน้อย
สายพระเนตรค่อย ๆ ทอดไปตามตัวอักษร บางครั้งก็หยุดนิ่ง ทรงครุ่นคิด
บนพระแท่นที่ปรึกษาราชการมีเอกสารวางซ้อนกันอยู่หลายกอง พู่กันหมึกแดงพาดอยู่บนที่วางพู่กันหยกเขียว หมึกแดงที่ปลายพู่กันยังไม่แห้งสนิท ส่องแสงแดงคล้ำภายใต้แสง
เซิ่นจงเฉิงยืนอยู่หน้าพระแท่น ค้อมกายเล็กน้อย ท่าทางเคารพแต่ไม่ประจบประแจง
เขาสวมชุดขุนนางสีน้ำเงินเข้ม ปักลวดลายนกยูงอย่างประณีต คาดเข็มขัดหนังสีดำ แต่งกายสะอาดเรียบร้อย
เสียงไม่ดังไม่เบา
รายงานกิจการของกรมขุนนางอย่างเป็นระเบียบ
"...ตำแหน่งรองเสนาบดีกระทรวงยุติธรรมที่ว่างอยู่ ข้าพระพุทธเจ้าได้เสนอชื่อสามคน คืออดีตหยวนไว่หลางแห่งกระทรวงยุติธรรม เจ้า จื้อหยวน ซึ่งรับราชการในกระทรวงยุติธรรมหกปี เชี่ยวชาญคดีความ ตัดสินคดีอย่างยุติธรรม เลื่อนเป็นหัวหน้ากรมได้ ผู้ตรวจการหลินชิงแห่งสำนักตรวจการ เคยรับราชการต่างเมืองหลายปี มีประสบการณ์คดีมากมาย ก็สามารถรับตำแหน่งได้ และ—"
พูดมาถึงตรงนี้ เขาหยุดเล็กน้อย เงยหน้ามองพระพักตร์องค์ฮ่องเต้เฒ่า
พระพักตร์องค์ฮ่องเต้เฒ่าเรียบเฉย ไม่เห็นสีพระพักตร์ใด ๆ เพียงแต่ทรงส่งเสียง "อื้ม" เบา ๆ ให้เขาพูดต่อไป
เซิ่นจงเฉิงจึงกล่าวต่อ "อีกคนคือรองหัวหน้ากรมต้าลี่ซื่อ เจิ้งฟางเยี่ยน ผู้นี้รอบรู้กฎหมาย เคยแก้คดีที่ถูกตัดสินผิดหลายคดีในต้าลี่ซื่อ ข้าพระพุทธเจ้าเห็นว่า ผู้นี้เหมาะสมที่จะได้รับตำแหน่งสำคัญ"
พูดจบก็ก้มหน้าลง
รออยู่อย่างเงียบ ๆ
องค์ฮ่องเต้เฒ่าไม่ทรงตอบรับทันที
ทรงยื่นพระหัตถ์หยิบถ้วยชาบนพระแท่น ยกฝาขึ้น เป่าเศษใบชา จิบช้า ๆ ชาเป็นหลงจิ่งที่ส่งเข้าถวายใหม่ปีนี้ น้ำชาใสสีเขียว กลิ่นหอมถั่วลอยตลบ