การจะเป็นแพทย์ที่เก่งกาจได้นั้นต้องมีคุณสมบัติอะไรบ้าง?
พรสวรรค์?
ความขยัน?
ฮวาเอวี๋ยนคิดว่า ยังต้องพึ่งพาสิ่งที่บรรพบุรุษสะสมไว้
แสงยามเช้าลอดผ่านช่องหน้าต่างแคบ ๆ ของห้องเตรียมขันที ทอดเงาแสงยาวบางลงบนพื้นอิฐสีเขียว ฮวาเอวี๋ยนยืนอยู่หน้าโต๊ะไม้เก่าแก่ที่ใช้มาไม่รู้กี่ปี ค่อย ๆ พลิกมีดบางในมือเหนือเตาถ่าน
ปลายมีดถูกเผาจนเริ่มแดงระเรื่อ เปลวไฟกระโดดโลดเต้น สะท้อนใบหน้าของเขารับแสงที่วูบวาบขึ้นลง
ว่าด้วยพรสวรรค์
เขาเทียบไม่ติดกับฮวาถัว ปฐมบรรพบุรุษของตระกูล
ตามบันทึกชีวประวัติในตระกูล ปฐมบรรพบุรุษมีดวงตาอันเฉียบแหลม ต่อให้ไม่รู้สาเหตุที่แท้จริง ก็สามารถมองหาจุดที่เป็นโรคของผู้ป่วยได้ในชั่วพริบตา รู้ได้ทันทีว่าอาการหนักเบาเพียงใด คนไข้ที่ผ่านมือท่าน ล้วนไม่มีรายใดเป็นโรคหนัก — เพราะอาการยังไม่ทันกำเริบหนัก ท่านก็รักษาให้หายเสียแต่เนิ่น ๆ
ดวงตานั้น! เป็นของประทานจากสวรรค์!
แต่ฮวาเอวี๋ยนกลับไม่เคยมีดวงตาอันเฉียบแหลมเช่นนั้น เขาก้มมองมือของตัวเอง แม้จะจับชีพจรคนไข้มานับไม่ถ้วน แต่การตรวจคนไข้หนึ่งคน เขาต้องใช้วิธีวินิจฉัยทั้งสี่ประการประกอบกัน ต้องครุ่นคิดอย่างละเอียดถี่ถ้วน
บางครั้งต้องพลิกค้นตำราแพทย์หลายต่อหลายเล่ม ต้องไตร่ตรองซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ไม่เหมือนปฐมบรรพบุรุษ
ที่มองปุ๊บก็ทะลุปรุโปร่งทันที
ว่าด้วยความขยัน เขาเทียบไม่ติดกับฮวาเจิน ปู่ทวดรุ่นที่สามของตระกูล
ปู่ทวดรุ่นที่สามใช้ชีวิตเดินทางไปทั่วต้าเฉียน เพียงเพื่อจะชิมทุกสิ่งที่จะใช้เป็นยาได้ ไม่ว่าจะภูเขาแม่น้ำ ทะเลทราย ป่าทึบ ล้วนแล้วแต่ที่ไหนมีใบไม้ผลิดอกออกผล ท่านจะเด็ดมาชิมหมด การถูกพิษถือเป็นเรื่องธรรมดา หลายครั้งเกือบเอาชีวิตไม่รอด
สุดท้าย ท่านก็แต่งตำรา《ตำรายาร้อยชนิด》ขึ้นมา
เป็นเล่มหนาเตอะ
บันทึกสรรพคุณ เส้นลมปราณ ประสิทธิผล และข้อห้ามของสมุนไพรถึงสามพันเจ็ดร้อยยี่สิบสี่ชนิด
นั่นคือสิ่งที่ท่านแลกด้วยชีวิต เพื่อเป็นหลักฐานอันแข็งแกร่งที่สุดให้พวกเราลูกหลานรุ่นหลังได้ใช้ประกอบการเขียนตำรับยา
ฮวาเอวี๋ยนนึกถึงตอนหนุ่ม ๆ ที่เคยอยากทำตามอย่างปู่ทวดรุ่นที่สาม
แบกตะกร้ายาออกจากบ้าน