ยามบ่ายของจวนจิ้งอาน แสงอาทิตย์สาดส่องผ่านกรอบหน้าต่างลงมาบนพื้นเป็นหย่อมสีเหลืองอบอุ่น กระถางทองสัมฤทธิ์ที่มุมห้องมีควันธูปหอมเบาบางลอยกรุ่น อบอวลไปทั่วตำหนักให้เงียบสงบและผาสุก
ฮวาเอวี๋ยนนั่งอยู่บนเก้าอี้กลม สามนิ้วจับบนข้อมือของเฉิงลู่ หลับตาลงเล็กน้อย สีหน้าแน่วแน่
เฉิงลู่นั่งตัวตรง
สายตามองไปที่มือที่แห้งเหี่ยวบนข้อมือของนาง แล้วก็ละไปมองต้นเฟื่องฟ้าหน้านอกหน้าต่าง ช่อดอกสีม่วงอ่อนห้อยลงมา ไหวเอนเบาๆ ตามสายลม นกกระจอกสองสามตัวกระโดดไปมาบนเถาไม้ ส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวอย่างร่าเริง
อยู่ในวังมา 16 ปี นางไม่เคยเห็นทัศนียภาพที่มีชีวิตชีวาเช่นนี้มาก่อน
ดอกไม้และต้นไม้ในวังถูกตัดแต่งอย่างเป็นระเบียบเกินไป จนไร้ซึ่งชีวิตชีวา นกในวังก็กลัวคน เห็นเงาคนก็บินหนีไป ไม่เหมือนเจ้านกน้อยเหล่านี้ที่กล้ามาเกาะบนขอบหน้าต่าง เอียงคอมองนาง
นางนึกขึ้นมาได้ ตอนที่นางยังเป็น 'องค์ชายเก้า' เหล่าแพทย์หลวงในตำหนักหมอหลวงที่มาถวายชีพจร ต่างก็ระมัดระวังตัวยิ่งนัก ราวกับเดินบนแผ่นน้ำแข็งบางๆ
นิ้วที่แตะลงมาบนข้อมือมักจะสั่นเทาเล็กน้อย สายตาเลื่อนลอย ไม่กล้าสบตากับนางเลยแม้แต่น้อย
ตอนนั้นนางไม่เข้าใจ
ตอนนี้นางเข้าใจแล้ว
แพทย์หลวงเหล่านั้น คงจะวินิจฉัยได้นานแล้วว่าชีพจรนางผิดปกติ เพียงแต่ไม่กล้าพูด ไม่สามารถพูดได้ จำต้องฝืนทำใจ ใช้คำพูดเดิมๆ อย่าง 'พร่องแต่กำเนิด' 'ตับคั่งชี่หดหู่' มาล่อหลอกผ่านไป
ล่อหลอกไป
ก็เป็นเช่นนี้มาหลายปี
มุมปากของเฉิงลู่โค้งขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นจางมากจนแทบมองไม่เห็น
ฮวาเอวี๋ยนลืมตา เก็บมือกลับ
"ชีพจรของคุณหนู..." ชายชราหยุดไปครู่หนึ่ง ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยย่นผุดรอยยิ้มขึ้น "ดีขึ้นกว่าเมื่อคราวก่อนไม่น้อยเลยทีเดียว"
เฉิงลู่ตะลึงไปเล็กน้อย
นางก้มหน้ามองตัวเองโดยไม่รู้ตัว แล้วเงยหน้ามองฮวาเอวี๋ยน แววตาไม่แน่ใจ "จริงหรือ?"
ฮวาเอวี๋ยนพยักหน้า ลูบเคราเฒ่าที่ขาวโพลน น้ำเสียงมีความปลาบปลื้มใจปนอยู่ "ชีพจรสงบและมีพลัง เลือดลมบริบูรณ์ ไม่มีอาการหดหู่เช่นก่อนอีกแล้ว ข้าช่วยรักษาคนไข้มานับสิบปี การเปลี่ยนแปลงเช่นนี้... นับว่าหาได้ยาก"