ใบสนใต้ชายคายังคงหมุนคว้างอยู่
มือที่เปยฉือจิ้งยื่นออกไป ยังคงค้ำถุงเมลอนห้าสหายที่เปิดอยู่ไว้อย่างมั่นคง
ถุงผ้านั้นเซิ่นหนิงฮวานเตรียมไว้ให้เขา ผ้าด้านสีเขียวเรียบหรู มุมหนึ่งปักใบไผ่เล็กๆ งดงามประณีต แต่บัดนี้กลับเต็มไปด้วยของกินเล่นที่อบอวลด้วยกลิ่นไฟบ้าน ซึ่งไม่เข้ากับความงามนั้นเลยแม้แต่น้อย
สายตาของหลี่เฉิงยวี่หยุดอยู่ที่ถุงเมลอนนั้นนานกว่าที่เปยฉือจิ้งคาดคิดเล็กน้อย
ในดวงตาคู่นั้นที่นิ่งสงบดั่งห้วงน้ำลึก ดูเหมือนมีบางอย่างที่ละเอียดอ่อนยิ่งกำลังเคลื่อนไหว คล้ายการชั่งใจ คล้ายความระวังตัว และคล้ายกับเห็นว่าเป็นเรื่องไร้สาระ
ในที่สุด นิ้วเรียวของเขาก็ขยับ ค่อยๆ หยิบเมลอนหนึ่งกำมือจากเมลอนที่เต็มเปี่ยมในฝ่ามือของเปยฉือจิ้ง
ท่าทางเบามาก
ราวกับสายลมอ่อนๆ พัดผ่าน มิได้ให้ความรู้สึกแก่เปยฉือจิ้งมากนัก ฝีมือขนาดนี้ไม่ไปล้วงกระเป๋าตามถนนนับว่าเสียดายนัก
"แคร็ก"
เสียงกรุบกรอบแผ่วเบาดังขึ้นในปากของหลี่เฉิงยวี่ ท่าทางการกัดเมลอนของเขากลับมีลักษณะสุขุมและเป็นระเบียบที่ยากจะพรรณนา ราวกับมิได้กำลังกัดของกินเล่น หากแต่กำลังประกอบพิธีอันงดงามบางอย่าง
เพียงแต่คิ้วที่โค้งขึ้นเล็กน้อยนั้น เผยให้เห็นความประหลาดใจที่ว่า"รสชาติมิได้แย่เลย"
เปยฉือจิ้งรู้สึกสนุกขึ้นมาทันที
ดูสิ!
เขาบอกแล้ว! ว่าอย่างไร!
เหล่าผู้ชอบกินเมลอนทั่วหล้าเป็นครอบครัวเดียวกัน!
ไม่ว่าท่าทีจะเย็นชาเพียงใด ก็ไม่อาจต้านทานความสุขของการได้กินเมลอนไปพลางดูเรื่องสนุกไปพลางได้!
การต่อสู้ในห้องเรียนกำลังดุเดือด
สามคุณชายจ้าวเพิ่งถูกสองคุณชายเจ้าใช้"หมัดเต่าตัวผู้"ฟาดเข้าที่คอ โกรธจนร้องลั่น หันกลับไปดึงมวยผมของอีกฝ่าย
สองคุณชายเจ้าเจ็บตัว ฝีเท้าถล้ำ ต่างก็กลิ้งไปมาอีกครั้ง ชนเข้ากับโต๊ะหนังสืออีกตัว ฟูกัน"ปัง"ร่วงลงพื้น น้ำหมึกดำเข้มกระเด็นใส่ชายเสื้อของผู้ชมข้างๆ ทำให้เกิดเสียงด่าทอแผ่วเบา
"เฮ้อ ฝีมือจริง" เปยฉือจิ้งส่ายหน้า กัดเมลอนหนึ่งเมล็ด วิจารณ์ไม่ชัดถ้อยชัดคำ "จะจับก็จับให้มั่น ฉวยจังหวะที่เขาหดคอด้วยความเจ็บ เข่าดันขึ้นไป—ใช่ ตรงนั้น ท้องน้อย! รับรองเขาหายใจไม่ออกอีกนาน"