ที่ลานหน้าศาลาเมฆเขียว
ต้นแปะก๊วยต้นหนึ่งที่ต้องใช้สามคนโอบ ยืนตระหง่านเงียบสงบ กิ่งก้านแผ่เป็นร่มขนาดใหญ่ บดบังพื้นที่ลานไปเกือบครึ่ง ลำต้นเต็มไปด้วยร่องรอยขรุขระ เปลือกไม้แตกเป็นเกล็ดคล้ายเกล็ดมังกร เล่าขานถึงกาลเวลานับพันปีที่เนิ่นนาน
ใต้ต้นไม้เต็มไปด้วยริบบิ้นหลากสีและแผ่นไม้ป้ายขอพร
แดง เหลือง เขียว น้ำเงิน... ริบบิ้นสีสันต่างๆ พลิ้วไหวตามสายลมฤดูใบไม้ร่วง ดุจเมฆาประดับประดา บนแผ่นไม้แกะสลักอักษรเรียงรายแน่น บางรอยหมึกซีดจางเป็นสีน้ำตาลอ่อน บางอันยังคงมีความชุ่มชื้นของหมึกใหม่
"ขอให้บิดามารดาสุขภาพแข็งแรง"
"ขอให้คู่ครองมาถึงโดยเร็ว"
"ปรารถนาสอบได้อันดับสูง"
"อธิษฐานให้บ้านเรือนร่มเย็น"
ทุกตัวอักษร ทุกประโยค ล้วนเป็นความปรารถนาอันเรียบง่ายที่สุดของปุถุชน มากที่สุดคือการขอเรื่องคู่ครอง ต้นไม้นี้จึงถูกเรียกว่า "ต้นไม้แห่งรัก" จะศักดิ์สิทธิ์หรือไม่ก็ไม่รู้ แต่ผู้คนก็ชอบมาขอพรที่ใต้ต้นไม้นี้
ศาลาเมฆเขียวไม่เคยทำพิธีปลุกเสกให้ริบบิ้นหรือแผ่นไม้เหล่านี้—ท่านเต๋ากล่าวว่า จิตใจที่จริงใจย่อมศักดิ์สิทธิ์ จะต้องพึ่งพาสิ่งภายนอกไปใย? แต่ผู้มาสักการะยังคงยึดมั่น บางคนถึงกับไปเชิญพระเกจิที่วัดเซียงกั๋วใหญ่ปลุกเสกให้ แล้วเดินทางไกลมา ผูกของที่มี "พลังสองชั้น" นี้ไว้กับกิ่งไม้อย่างทะนุถนอม
ยามนี้ เซิ่นหมิงเซวียนยืนอยู่ใต้ต้นไม้ที่เต็มไปด้วยความยึดมั่นนี้
วันนี้เขาสวมเสื้อผ้าอย่างเรียบร้อย ชุดยาวสีฟ้าหม่นทอแสงนวลท่ามกลางแสงแดดที่ส่องผ่านใบไม้ รูปร่างสูงโปร่ง ใบหน้าคมคาย ยืนอยู่ตรงนั้น
ช่างมีเค้าท่าของ "บุรุษหนุ่มผู้มีความสามารถ" อยู่บ้าง
หากไม่นับสีหน้าที่เหมือน "ยอมตาย" บนใบหน้าของเขา
ตามสัญญา วันนี้การพบหน้า ย่อมต้องเป็นเขาที่มาคนเดียว น้องสาวและน้องเขย "ควบคุมตัว" เขามาส่งที่นี่ ภารกิจสำเร็จ ตามปกติแล้วควรจะไปแล้ว
แต่คนสองคนนั้น—
เซิ่นหมิงเซวียนเหลือบมองไปทางไกลๆ
เปยฉือจิ้งและเซิ่นหนิงฮวาน กำลังซบไหล่กันอยู่ใต้ร่มเงาของต้นหวยจีนแก่
ทั้งสองแนบชิดกันมาก หัวจดหัว กระซิบกระซาบอะไรกันบางอย่าง เปยฉือจิ้งมุมปากยิ้ม ส่วนเซิ่นหนิงฮวานเอียงหน้าน้อยๆ ต่างหูแกว่งไกวสะท้อนแสงวับวาว