คมมีดแนบกับลูกกระเดือก
เย็นเยียบ
คมกริบ
เซิ่นหมิงเซวียนสัมผัสได้แม้กระทั่งทุกจังหวะการเต้นของชีพจรตนเองที่ส่งผ่านไปยังคมมีดที่บางราวปีกแมลง เขายืนนิ่งแข็งทื่อ แม้แต่ลมหายใจก็เบาลง เกรงว่าหากพลั้งเผลอ ลูกกระเดือกที่ขยับขึ้นลงเพียงเล็กน้อยก็จะทำให้เลือดสาดในที่แห่งนี้
มือของกู้รั่วลี่ที่ถือมีดนั้นนิ่งมาก
แววตาของนางนิ่งยิ่งกว่า ดวงตาคู่งามราววสันต์ฤดูใบไม้ผลิ บัดนี้ไร้ซึ่งความโกรธ ไร้ซึ่งการเย้ยหยัน มีเพียงความสงบเยือกเย็นดุจการพิพากษา นางจ้องมองเขา ราวกับกำลังประเมินคุณภาพของสิ่งของชิ้นหนึ่ง หรือไม่ก็กำลังชี้เป็นชี้ตายของเหยื่อตัวหนึ่ง
“คุณหนูกู้” เซิ่นหมิงเซวียนเอ่ยปากอย่างยากลำบาก น้ำเสียงแหบพร่าเพราะความตึงเครียด “ข้าน้อย...สำนึกผิดแล้วจริงๆ”
กู้รั่วลี่มิได้เอ่ยสิ่งใด
เพียงข้อมือกดลงเล็กน้อย
คมมีดรุกเข้าไปอีกหนึ่งส่วน
เซิ่นหมิงเซวียนจำต้องย่อเข่าลงช้าๆ ตามแรงนั้น—เขาไม่อยากคุกเข่า แต่ชีวิตกำลังเสี่ยงเพียงเส้นด้าย ย่อมมิอาจขัดขืนได้ เมื่อหัวเข่ากระทบกับแผ่นหินสีเขียว ความเย็นเยียบนั้นก็ซึมผ่านซอกกระดูกขึ้นมา เย็นวาบถึงหัวใจ
เขาคุกเข่าลงแล้ว
ใต้ต้นไม้แห่งรักในศาลาเมฆเขียว หน้าไม้สนธousandsปีที่เต็มไปด้วยแพรวพราวแห่งคำอธิษฐาน ต่อหน้าหญิงสาวที่พบหน้ากันเป็นครั้งแรก เขาคุกเข่าลง
ท่าทางน่าอับอาย
จิตใจยิ่งน่าอับอายยิ่งกว่า
เซิ่นหมิงเซวียนพลันยกมุมปากขึ้น ยิ้มออกมา
รอยยิ้มนั้นจางมาก เต็มไปด้วยความจนใจอย่างหนักหน่วง และการเยาะหยันตนเองปนอยู่บ้าง ช่างเถอะ มาถึงขั้นนี้แล้ว หน้าก็เสียไปหมดแล้ว ไม่สู้พูดให้กระจ่างไปเลยดีกว่า
“คุณหนูกู้” เขาเงยหน้าขึ้น จ้องตรงไปยังดวงตาของกู้รั่วลี่ “ครั้งก่อนที่นัดแล้วไม่มา เป็นความผิดของข้าน้อย แต่...มิใช่เจตนาจะดูหมิ่นท่าน”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง เสียงเบาลงเล็กน้อย
“ข้าน้อยเคยหมั้นหมายไว้แต่เยาว์วัย นางเป็นเพื่อนเล่นที่เติบโตมาด้วยกัน เราสอง...รักใคร่กันดีมาก”
พูดมาถึงตรงนี้ แววตาของเขาลอยไกลไปครู่หนึ่ง ราวกับมองทะลุคนเบื้องหน้า ไปเห็นเงาอันอบอุ่นที่ห่างไกลที่ไหนสักแห่ง
“แต่พอใกล้ถึงกำหนดวันแต่ง นางก็ป่วยขึ้นมา ป่วยหนักมาก เพียงครึ่งเดือน...คนก็จากไป”