ประตูเรือนก็เป็นเพียงประตูเรือน
มันอาจต้านทานการชนครั้งแรกได้อย่างมั่นคง ทนทานต่อการชนครั้งที่สองและสามอย่างยากเย็น แต่มันไม่ใช่ประตูเมืองที่หนาหนัก ไม่มีดาลเหล็กหล่อ ไม่มีกลไกบานประตูแขวนพันจิน
มันเป็นเพียงบานประตู
บานประตูที่ทำจากไม้ หุ้มด้วยแผ่นทองแดง
บัดนี้ บานประตูนั้นภายใต้การชนหลายครั้งนับไม่ถ้วน ส่งเสียงครางราวกับรับน้ำหนักไม่ไหว
"ปัง——!"
อีกครั้งหนึ่ง
แผ่นประตูสั่นไหวอย่างรุนแรง แสงมีดที่ลอดจากซอกประตูเพิ่มขึ้นอีกหลายสาย ทหารองครักษ์ที่เบียดตัวกันยันประตูอยู่อย่างสุดชีวิต เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ฟันกัดแน่นจนเกิดเสียงดังกรอด ๆ แต่ก็ยังไม่ถอยแม้ครึ่งก้าว
"ปัง——!"
ที่ดาลประตูมีเสียงแหลมดังขึ้น ราวกับมีอะไรบางอย่างขาด
"ปัง——! ปัง——! ปัง——!"
ถี่ขึ้นทุกที หนักขึ้นทุกที
ในที่สุด——
"โครม!"
ประตูแดงบานนั้น ภายใต้แรงชนครั้งสุดท้ายอย่างบ้าคลั่ง หลุดจากวงกบโดยสิ้นเชิง ล้มลงไปทางด้านหลังเสียงดังสนั่น กระแทกพื้น ฟุ้งฝุ่นตลบ
ประตูเปิดแล้ว
นอกประตู กบฏจำนวนมหาศาลหลั่งไหลเข้ามาอย่างน้ำเชี่ยว
แสงคบเพลิงสาดต้องใบหน้าอำมหิตเหล่านั้นให้สลัว ๆ สลับกัน มีดและดาบวาววับภายใต้แสงไฟ สะท้อนแสงเย็นยะเยือกเป็นสาย
เสียงร่ำร้องสังหารกึกก้อง ราวกับดังมาจากนรก เจาะลึกเข้าไปในหัวใจผู้คน
"อ๊า——!"
สตรีบางคนทนไม่ไหว ร้องเสียงแหลมออกมา
เสียงร้องนั้นราวกับชนวนไฟ จุดชนวนความกลัวของทุกคนในทันที เสียงกรีดร้อง เสียงร้องไห้ เสียงอ้อนวอน ดังระงมไปทั่ว
เหล่านางสูงศักดิ์ที่เคยใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย เหล่ากุลสตรีที่ถูกตามใจ ต่างหน้าซีดเผือด ตัวสั่นเทา บ้างกอดกันเป็นกลุ่ม บ้างทรุดลงกับพื้น บ้างก็ตาค้างล้มฟุบไปเลย
มีเพียงสองคนเท่านั้น ที่ยังยืนอย่างสงบ
ฮูหยินผู้เฒ่า
และเซิ่นหนิงฮวานผู้อยู่เคียงข้าง
ฮูหยินผู้เฒ่ายันไม้เท้าไม้จันทน์แดง หลังตรงราวกับไม้กระดาน ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยย่นนั้น ไร้ซึ่งอารมณ์ใด ๆ มีเพียงดวงตาคู่นั้นที่ขุ่นมัวแต่แฝงความเฉียบคม จ้องมองเหล่ากบฏที่หลั่งไหลเข้ามาอย่างสงบนิ่ง
เซิ่นหนิงฮวานยืนอยู่ข้างกายนาง
นางไม่ถอย