ภายในสวนหัวชิงหยวน เปลวไฟสว่างไสว กลิ่นคาวเลือดปนกับความเย็นของยามราตรีแผ่กระจายไปทั่วลานบ้าน
ในวินาทีที่เปยฉือจิ้งลงสู่พื้น
เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าสายตารอบด้านต่างพากันจ้องมาที่เขา ในสายตาเหล่านั้นมีความระแวดระวัง มีความสงสัย มีความหวาดหวั่น และยังมีอีกเล็กน้อย—ซึ่งเขาคิดว่า—คือความทึ่งในรูปลักษณ์
เขายกคางขึ้นเล็กน้อย
เงาของปีกหมวกบังใบหน้าเกือบทั้งหมด เหลือเพียงคางเรียวคมชัดให้เห็น ลมยามราตรีพัดผ่าน ชายเสื้อปลิวไสว ยิ่งขับให้ร่างดำทะมึนนั้นดูคลุมเครือและน่าพิศวงยิ่งขึ้น
หล่อเท่สุดๆ!
เปยฉือจิ้งให้คะแนนตัวเองเต็มสิบในใจ
ชุดนี้กินแต้มกินเมลอนของเขาถึงสองร้อยแต้ม เปลี่ยนโฉมได้ในพริบตา ตั้งแต่หัวจรดเท้า ตั้งแต่ชั้นในถึงชั้นนอก ตั้งแต่ชุดดำจนถึงปีกหมวก ล้วนเป็นของชั้นสูงจากระบบทั้งสิ้น
แม้จะแพงไปหน่อย แต่ผลลัพธ์เห็นผลทันตา
การปรากฏตัวเช่นนี้!
บุคลิกเช่นนี้!
บรรยากาศเช่นนี้!
เป็นยอดคนเหนือโลกโดยแท้!!
คุ้มค่า!
แน่นอนว่า การเปลี่ยนชุดนี้ไม่ได้มีไว้เพื่ออวดภูมิเท่านั้น
เปยฉือจิ้งรู้ดีในใจ—เขามาที่สวนหัวชิงหยวนเพื่อปกป้องฝ่าบาท แต่คืนนี้เกิดการก่อกบฏในวัง ตำหนักฮั่นหยวนต่างหากที่เป็นสมรภูมิหลัก และองค์ฮ่องเต้เฒ่าคือคนแรกที่ทุกคนควรเข้าช่วยเหลือ
แต่เขาล่ะ?
เขามีความสามารถเช่นนี้ กลับไม่ไปช่วยองค์ฮ่องเต้เฒ่าก่อน กลับทิ้งที่ใกล้ไปไกลเพื่อมาช่วยฮองเฮา
หากเรื่องนี้ถูกคนมีเล่ห์เหลี่ยมจำได้แล้วแพร่กระจายออกไป คุณความดีก็กลายเป็นภัยได้—คนอื่นไม่สนใจหรอกว่าเขาห่วงภรรยา กลับจะว่าเขาหมิ่นพระบารมี ไม่แยแสความปลอดภัยขององค์ฮ่องเต้
เพื่อไม่ให้เหลือภัยแฝงเช่นนี้ จึงควรปกปิดตัวตนเสียตั้งแต่แรก
ดังที่ว่า เสร็จกิจแล้วปัดฝุ่นเสื้อจากไป ทำความดีไม่ทิ้งร่องรอย การปกป้องภรรยาให้ปลอดภัยต่างหากคือสิ่งสำคัญที่สุด
เปยฉือจิ้งยืนเอามือไพล่หลัง ใต้เงาปีกหมวก มุมปากโค้งเล็กน้อย
สมบูรณ์แบบ
แต่ทว่า—
เขาหาได้รู้ไม่ว่า ความคิดของคนในที่นั้นตอนนี้ ต่างจากที่เขาคิดคนละเรื่องเลย
เหล่าทหารองครักษ์: นี่ใครกัน? ใส่ชุดดำมิดชิด ยังสวมปีกหมวกอีก คนดีๆ ใครจะแต่งตัวแบบนี้ในวังหลวง? ใช่แนวร่วมของกบฏหรือไม่?