เดือนสามสิบห้า การสอบฤดูใบไม้ผลิประกาศผล
ฟ้ายังไม่ทันสว่าง หน้าสนามสอบก็แน่นไปด้วยผู้คนราวกับน้ำทะเล
ยามเช้าของเดือนสามในเมืองเซิ่งจิง อากาศยังหนาวเหน็บ ลมยังแฝงความหนาวของฤดูหนาวที่หลงเหลืออยู่ พัดมาถูกหน้าก็เย็นเฉียบ แต่ก็ไม่อาจลดความกระตือรือร้นของเหล่าผู้เข้าสอบลงได้แม้แต่น้อย
บางคนมาถึงตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง ห่มเสื้อคลุมหนาๆ หดตัวอยู่ตามมุมกำแพง จ้องมองประตูสนามสอบที่ปิดสนิทด้วยสายตาอยากรู้อยากเห็น บางคนยิ่งกว่านั้น คืนก่อนไม่ได้กลับบ้านเลย มานอนอัดกันอยู่ในโรงน้ำชาหน้าสนามสอบ เกรงว่าจะพลาดเวลาประกาศผล
ยามนี้บนลานกว้างหน้าสนามสอบ เต็มไปด้วยผู้คนมืดฟ้ามัวดิน
มีทั้งบุตรเศรษฐีแต่งกายงามสง่า มีทั้งบัณฑิตยากจนในชุดผ้าหยาบเก่า มีทั้งจอหงวนชราผมขาวโพลน และหนุ่มน้อยหน้าตายังไร้เดียงสา สำเนียงต่างถิ่นปะปนกันไปมา เสียงอื้ออึงราวกับหม้อต้มข้าวต้มที่เดือดพล่าน
ทุกคนต่างพยายามเบียดเข้าไปข้างหน้า
ยืดคอออกไป เขย่งปลายเท้า อยากจะดันคนข้างหน้าให้พ้นทาง เพื่อให้ตัวเองได้ยืนอยู่ข้างหน้ากว่า มองเห็นได้ชัดเจนกว่า
"อย่าเบียดกันเลย!"
"ใครเหยียบเท้าฉัน!"
"คนข้างหน้าอย่าถอยกลับมาสิ!"
เสียงผู้คนอึกทึกครึกโครมดังขึ้นเป็นระลอก ปนกับเสียงด่าทอไม่พอใจ เมื่อมีคนถูกเบียดจนเซถลาไปสองสามก้าว ก็ถูกกระแสผู้คนดันไปข้างหน้าอย่างช่วยไม่ได้
บนกำแพงสูงหน้าสนามสอบ ยังว่างเปล่า ไม่มีอะไร
แต่สายตาของทุกคน จ้องเขม็งไปยังพื้นที่ว่างนั้นราวกับว่า หากมองนานพอ แรงพอ ป้ายรายชื่อก็จะถูกติดออกมาเร็วกว่านี้
หยวนเป่ารู้สึกว่าตัวเองใกล้ถูกเบียดจนเป็นแพนเค้กเต็มที นายน้อยเปยฉือจิ้งในฐานะคุณชาย ย่อมไม่มาเบียดเสียดกับคนพวกนี้แน่นอน ภารกิจนี้จึงตกเป็นของเขาหยวนเป่า
พอฟ้าสางเขาก็ออกจากจวนโหว วิ่งตรงไปยังสนามสอบ
ตอนออกจากบ้านเขายังคิดว่า ตัวเองมาถึงเร็วกว่าใครเพื่อนแล้ว เนื่องจากการดูป้ายเป็นเรื่องใหญ่มาก จวนโหวปฏิบัติต่อเขาอย่างดี เขาจะให้เรื่องสำคัญพลาดได้อย่างไร
ผลปรากฏว่าเมื่อมาถึงสนามสอบ——
แม่เจ้า!
มีคนมามากมายขนาดนี้แล้ว!