ความปีติยินดีในโถงใหญ่ตำหนักฟู่กุ้ย แผ่กระจายราวกับสายลมเดือนสาม พัดไปทั่วทุกซอกทุกมุม แม้แต่บ่าวไพร่ที่เฝ้าอยู่ใต้ชายคา ใบหน้าก็เผยรอยยิ้มที่ไม่อาจปิดบังได้
คุณชายรองสอบฮุ่ยซื่อได้ที่หก
เป็นเกียรติอันยิ่งใหญ่เพียงใด!
แม้แต่ในนครเซิ่งจิงทั้งเมือง ก็นับได้ว่าโดดเด่น สายรองได้จิ้นซื่อคนหนึ่ง ต่อไปในจวนโหว ฐานะย่อมแตกต่างไปจากเดิมเป็นแน่
ยิ่งไปกว่านั้น ท่านรองและท่านหญิงรองเป็นคนใจกว้างมาแต่ไหนแต่ไร คุณชายสอบติดอันดับสูงเป็นข่าวดีเช่นนี้ รางวัลย่อมไม่ขาดมือ สาวใช้หลายคนจึงยิ้มแย้ม แอบกระซิบกระซาบกันว่าครั้งนี้จะได้เงินเดือนเพิ่มอีกกี่เดือน ดวงตาต่างเต็มไปด้วยความคาดหวัง
หยวนเป่าออกจากบัญชีมา ซุกทองคำแท่งหนึ่งไว้ในอก ก้าวเท้าเบาขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เขาจงใจอ้อมไปทางหน้าห้องพักพวกบ่าว ไหล่ตั้งตรง คางเชิดขึ้นเล็กน้อย ดูไปคล้ายไก่ตัวผู้เพิ่งชนะศึก
"พี่หยวนเป่า ได้ยินว่าคุณชายให้รางวัลทองคำแท่งหนึ่งหรือ?"
บ่าวหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้าใกล้ สายตาจ้องไปที่อกของเขาอย่างไม่วางตา แววตานั้นมีทั้งความอิจฉา ความริษยา และกลิ่นอายของคำว่า"เจ้าโชคดีจริงๆ"
หยวนเป่าหยุดก้าวเดิน ค่อยๆ หยิบทองคำแท่งนั้นออกมาจากอก ชั่งในมือ ทองคำเปล่งประกายสีเหลืองอร่ามภายใต้แสงตะวัน จนแสบตา
"นี่ไง" น้ำเสียงของเขาเรียบเฉย ราวกับพูดถึงเรื่องธรรมดาสามัญ "คุณชายบอกว่า ข้าเป็นคนแรกที่เห็นบัญชีรายชื่อ ควรได้รับสิริมงคลนี้"
บ่าวหนุ่มมองจนตาค้าง กลืนน้ำลายลงคอ รู้สึกเสียดายขึ้นมาทันที—หากรู้ว่าคุณชายใจดีถึงเพียงนี้ เช้าตรู่เขาก็ควรขอกิจการไปเฝ้าที่หน้าสนามสอบ บางทีทองคำแท่งนี้อาจเป็นของเขาก็ได้
แต่เสียดายไปก็ไร้ประโยชน์
ใครจะไปเทียบได้กับหยวนเป่า ที่เป็นบ่าวที่เกิดในจวนและเติบโตมาพร้อมกับคุณชายเล่า?
เรื่องดีๆ เช่นนี้
ย่อมตกเป็นของเขาเพียงผู้เดียว
หยวนเป่าซุกทองคำกลับเข้าอก ลูบเบาๆ มุมปากเชิดขึ้นสูง
เขาไม่รีรอ รีบก้าวไปยังโถงใหญ่ คุณชายยังรอเขาอยู่ เขาต้องทำตัวให้ดี ไม่ให้ใครรู้สึกว่าเขาได้รับรางวัลแล้วกลายเป็นคนเย่อหยิ่ง
ในโถงใหญ่ สกุลโจวยังคงยืนอยู่ที่เดิม รอยยิ้มบนใบหน้าไม่อาจหุบลงได้