จวนอำเภอสือหยาง แน่นขนัดไปด้วยผู้คนทั้งภายในภายนอก
ในโถงใหญ่ ป้ายแผ่นใหญ่แขวนสูงจารึกคำว่า “กระจกใสสูงเด่นจากฟ้า” กู้หลินนั่งประจันหน้าโต๊ะพิพากษาสามฟุต
ปัง!
เขาตบไม้กดสัญญาณหนึ่งที
ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงมากมาย รองนายอำเภอเจ้า ผู้เคยยิ่งใหญ่เกรียงไกร กลับตกต่ำกลายเป็นนักโทษใต้บัลลังก์
รองนายอำเภอเจ้าพยายามสะบัดโซ่ตรวน ใบหน้าเปื้อนเลือด ตะโกนร้องด้วยความเจ็บปวดว่า
“กู้หลิน เจ้ากล้ารังแกผู้อื่นด้วยอำนาจ เห็นแก่ความแค้นส่วนตัว เจ้ากลับไปที่แคว้นฉู่โจว สำนักศักดิ์สิทธิ์จะไม่ปล่อยเจ้า!”
กู้หลินมองเขาลงด้วยสายตาเย็นชา
“บังอาจใช้กำลังรังแกคนอื่น? ช่างน่าขันนัก หากข้าไม่ได้เข้ารับตำแหน่งที่วัดตะวันออก บัดนี้คงถูกตระกูลเจ้าขยี้จนแหลกละเอียดแล้ว”
“วันนี้ไม่พูดถึงเรื่องแค้นส่วนตัว รับคำสั่งราชวงศ์เทพ ไปทำหน้าที่ที่วัดตะวันออก ทำความยุติธรรม!”
พูดจบเสร็จก็หยิบเอกสารราชการออกมาฉบับหนึ่ง
นายอำเภอ รองนายอำเภอ เสมียน และบันทึกความ ต่างก้มหน้าพูดไม่ออก
เอกสารราชการฉบับนี้ ตั้งแต่ตัวอักษรไปจนถึงตราประทับ ล้วนเกิดจากมือท่านกู้หลิน
แต่จะเป็นอะไรไป?
ก็เหมือนกับคำสั่งจับกุมของราชวงศ์เทพทุกส่วน!
เพราะวัดตะวันออกก็หมายถึงการแทนศูนย์กลางตรวจตราแคว้นฉู่โจว
การกระทำของท่านกู้เหมาะสมและถูกต้องตามกฎหมาย
กู้หลิน เปิดฝ่ามือออก มีนักสอดแนมคนหนึ่งยื่นกองเอกสารมาให้ เขาไม่ร้อนรนพูดว่า:
“เจ้าโฮว อดีตรองนายอำเภอแห่งสือหยาง รับอนุภรรยางามเก้าคน ใช้กำลังข่มขืนหกคน โลภในรูปสวยหลอกลวงประชาชน นี่คือความผิดข้อหนึ่ง”
“แอบสั่งให้ผู้ดูแลตระกูลกู้รับสินบน นี่คือความผิดข้อสอง”