ห้าวันต่อมา
ขบวนคนเร่งม้าควบตะบึงไปตามถนนหลวง จนวัชพืชและเศษหินปลิวกระจาย
ผู้นำขบวนสวมมงกุฎสีดำและชุดขุนนางลายเสี่ยจื้อสีดำ ป้ายหยกสีทองห้อยอยู่ที่เอว ทั้งร่างหล่อเหลาไร้ผู้เทียบเคียง ทว่าก็แฝงไว้ด้วยความน่าเกรงขามและลุ่มลึก อากัปกิริยาไม่ธรรมดาอย่างยิ่ง
ด้านหลังมีคนอีกยี่สิบสามคน ทุกคนสวมชุดขุนนางลายกวางเขาอ่อน พวกเขาคือนักสอดแนมแห่งวัดตะวันออก
ก่อนจะถึงเมืองอำเภอสือหยาง เหล่าขุนนางและผู้ทรงอิทธิพลในท้องถิ่นซึ่งมีนายอำเภอเหยียนเป็นผู้นำ ต่างก็มายืนต้อนรับเรียงรายสองข้างทาง
“เปรี้ยงปร้าง”
ตลอดระยะทางสามลี้ เสียงฆ้องกลองดังสนั่น ประทัดระเบิดรัว ทุกคนต่างตะโกนเรียกคุณชายกู้
เกียรติยศของอำเภอสือหยางกลับมาแล้ว!
การคว้าสิทธิ์เข้าสี่จอมทัพศักดิ์สิทธิ์ทั้งที่ไร้ชื่อเสียงก็ถือเป็นวีรกรรมยิ่งใหญ่แล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการคว้าอันดับหนึ่งในคราเดียว สยบเหล่าอัจฉริยะจากทุกอำเภอในแคว้นฉู่เว่ย เรียกได้ว่าสะเทือนฟ้าสะเทือนดิน!
นายอำเภอหลู่มีสีหน้าเบิกบาน ยิ้มอย่างอ่อนโยนเป็นพิเศษ
ตระกูลเดียวมีผู้สูงสุดถึงสองคนงั้นหรือ?
ตระกูลเจ้าแห่งเจ้ามีบุญวาสนาถึงเพียงนั้นเชียวหรือ?
เจ้าหนา เจ้าหนา ขอให้ทำใจให้สงบเถิด ฮ่าๆๆๆๆๆๆ!
“คุณชายกู้!” เมื่อเห็นม้าตัวหนึ่งควบเข้ามา นายอำเภอหลู่ก็รีบออกไปต้อนรับแต่ไกล
กู้หลินกระโดดลงจากหลังม้า ประสานหมัดคารวะ
ท่ามกลางสายตาเคารพยำเกรงนับไม่ถ้วน กู้หลินกดเสียงต่ำกล่าวว่า
“ขอเชิญไปคุยกันเป็นการส่วนตัว”
แม้นายอำเภอหลู่จะสงสัย แต่ก็เดินตามไป
เมื่อมาถึงทางเดินเล็กอันเงียบสงบ กู้หลินก็เอ่ยเข้าเรื่องทันที
“ข้าจะจัดการเจ้าหนา!”
รอยยิ้มของนายอำเภอหลู่พลันแข็งค้าง ก่อนเอ่ยโดยไม่รู้ตัวว่า
“บุตรชายของเขาคือเจ้าช่านแห่งจอมทัพศักดิ์สิทธิ์”
กู้หลินมองเขาอย่างสงบนิ่ง
“มีเพียงเขาที่อยู่ในจอมทัพศักดิ์สิทธิ์หรือ? หรือในใจของเจ้า วังอู่จี๋สูงส่งกว่าวัดตะวันออก?”
“มิกล้า!” นายอำเภอหลู่หวาดหวั่นจนตัวสั่น ไม่พูดอะไรอยู่นาน