“หัวหน้ากองเฉา ท่านต้องให้ความเป็นธรรมกับฉันนะ หยางเฟิงใช้กำลังละเมิดเสรีภาพส่วนบุคคลของผู้หญิง ยุให้ผู้หญิงสามคนในบ้านรุมรังแกฉัน ดูสิว่าพวกเขาตีฉันจนเป็นแบบนี้!”
หลี่เสี่ยวหงผมเผ้ายุ่งเหยิง ใบหน้าเปื้อนรอยเลือดเป็นทางยังไม่ได้เช็ด ชี้บาดแผลบนหน้าตัวเองพลางร้องโอดครวญ
ภรรยาทั้งสามของหยางเฟิงสวยกันคนละแบบ
ปกติเห็นทีไร หลี่เสี่ยวหงก็อิจฉาจนแทบคลั่ง
“พวกเธอหย่ากับหยางเฟิงกันหมดแล้ว แต่ยังอยู่บ้านตระกูลหยาง ไม่ยอมย้ายออกไป แบบนี้ใครได้ยินเข้าจะคิดยังไง? ชื่อเสียงของกองพลหวายซู่ถุนยังจะเอาอยู่ไหม? หัวหน้ากองเฉา วันนี้ไม่ใช่แค่ต้องคืนความยุติธรรมให้ฉัน แต่ต้องสั่งให้พวกเธอแยกบ้านเดี๋ยวนี้ด้วย”
หลี่เสี่ยวหงพูดไป น้ำลายก็กระเด็นไปทั่ว
กลิ่นเต่าผสมกับกลิ่นครีมหิมะหอมฉุนจนหยางเฟิงกับพวกพากันคลื่นไส้
อาหารเลิศรสที่วางอยู่ตรงหน้าพลันหมดความน่ากินไปทันที
เฉาเต๋อจู้ทำหน้าบึ้งเดินเข้าลานบ้าน พูดจาวางท่าราวกับเจ้าหน้าที่ว่า “หยางเฟิง แกนี่มันเกินไปแล้วนะ อะไรกัน แค่รู้จักลูกชายหัวหน้าสำนักงานธัญพืชก็คิดว่ามีสิทธิ์ทุบตีสมาชิกกองพลหรือไง? รีบตามฉันไปที่ทำการกองพลเพื่อรับการจัดการเดี๋ยวนี้”
ไอ้หยางเฟิงตัวแสบ ในที่สุดก็ตกมาอยู่ในกำมือเขาจนได้
รู้จักลูกชายหัวหน้าสำนักงานธัญพืชประจำอำเภอแล้วมันยิ่งใหญ่นักหรือไง?
เหลวไหล!
วันนี้เป็นเรื่องในบ้าน ต่อให้หวังเยว่จิ้นเก่งกาจแค่ไหน ก็ไม่มีสิทธิ์แทรกแซงความขัดแย้งภายในกองพล
เฉาหย่วนเยว่ก็พลอยส่งเสียงโวยวายตามไปด้วย “ต้องแยกบ้าน! ผู้หญิงสามคนหย่ากันแล้วแต่ยังไปอยู่บ้านอดีตสามี แบบนี้จะให้คนอื่นมองกองพลเรายังไง?”