ในยุคที่ความบันเทิงขาดแคลนอย่างหนัก
ข่าวที่คาดไม่ถึงย่อมแพร่กระจายเร็วยิ่งกว่าลม
หยางเฟิงยังไม่ทันกลับไป
ข่าวที่ว่าเขาล่าหมูป่ามาได้ตัวหนึ่ง แถมยังเป็นที่ชื่นชอบของเจ้าหน้าที่ป่าไม้ ก็แพร่ไปทั่วครึ่งหมู่บ้านหวายซู่ถุนแล้ว
หมูป่าหนักกว่าสองร้อยชั่งถูกเหอเหล่าเหนียนกับคนอื่น ๆ หามกลับไปยังกลุ่มหนึ่ง
ไม่ต้องรอให้หยางเฟิงเรียก
เหล่าสมาชิกที่รอกินเนื้อพากันมาต่อแถวตั้งแต่เช้าตรู่
คึกคักยิ่งกว่าตอนแจกเนื้อกันในกองการผลิตช่วงตรุษจีนเสียอีก
เหอเหล่าเหนียนกลายเป็นคนที่ยุ่งที่สุดในลาน
เขาลงมือชำแหละหมูป่าด้วยตัวเอง ส่วนเหอต้าลวี่ช่วยเชือดให้เลือดไหล
สายตาทุกคนจ้องเนื้อไม่วางตา
ไม่นานนัก เหอเหล่าเหนียนก็เขี่ยก้อนแข็งขนาดเท่าเกาลัด หุ้มด้วยเยื่อบาง ๆ ออกมาจากท้องหมู
“แม่เจ้าโว้ย! ไอ้หนูนี่มันดวงดีอะไรขนาดนี้ หมูป่าตัวเล็กแค่นี้ยังมีของแบบนี้ได้ ประหลาดแท้!”
คนอื่นไม่รู้จัก แต่เหอเหล่าเหนียนมองปราดเดียวก็จำได้ว่าสิ่งนี้คือดีหมูป่า
เขาส่งมีดให้ลูกชายหั่นเนื้อต่อ แล้วแยกหยางเฟิงออกมาคุยข้าง ๆ
“เสี่ยวเฟิง ลองดูสิ นี่ดีหมูป่า ของหายากนะ สถานีอนามัยของสหกรณ์ให้ราคาไม่สูงหรอก ถ้ามีเวลาก็เอาไปที่อำเภอ รับรองขายได้ราคาดี”
ถ้าเป็นเมื่อก่อน เหอเหล่าเหนียนอาจแอบเก็บไว้เองก็ได้
ถึงจะไม่ฮุบทั้งหมด อย่างไรก็ต้องแบ่งกันคนละครึ่ง
แต่ตอนนี้หยางเฟิงได้เกาะกิ่งทอง กลายเป็นแขกคนสำคัญของหน่วยรักษาความปลอดภัยป่าไม้ไปแล้ว
“อาเหนียน ของนี่หายากจริง ๆ ปกติมีแต่หมูป่าโตเต็มวัยเท่านั้นที่มี ต่อให้เป็นหมูป่าโตแล้ว ปีหนึ่งก็ยังไม่แน่ว่าจะเจอสักชิ้น”