กลิ่นเครื่องพะโล้หอมเข้มข้นอบอวลไปทั่วลานบ้านในพริบตา
หัวหมู หูหมู และขาหมูถูกพะโล้จนเป็นสีแดงมันวาว
「มา ลองชิมดู」
หยางเฟิงใช้มีดเฉือนหูหมูออกมาชิ้นหนึ่ง แล้วหั่นไส้หมูติดมันอีกท่อนใส่ชาม
ผู้หญิงสามคนรวมยายา ลูกสาวตัวน้อย มองหน้ากันไปมา
ไม่มีใครกล้าหยิบตะเกียบก่อน
「กลัวอะไรล่ะ พ่อจะวางยาให้ตายหรือไง ถ้าพวกเธอไม่กิน งั้นฉันกินเอง」
หยางเฟิงยัดหูหมูเข้าปาก แล้วจงใจเคี้ยวตุ้ย ๆ อย่างเอร็ดอร่อย
「เหนียวนุ่มเด้งดึ๋ง รสชาตินี้แหละใช่เลย」
เห็นหยางเฟิงกินจนปากมันเยิ้ม ไป๋ชิงชิงก็อดใจไม่ไหว ส่วนยายายิ่งไวกว่า
เธอรับหูหมูที่หยางเฟิงยื่นให้ แล้วยัดเข้าปาก
「พ่ออร่อยจังเลย」
ดวงตากลมเล็กของยายาเป็นประกายระยิบระยับ
「ไม่ใช่พ่ออร่อย แต่เนื้อที่พ่อทำต่างหากที่อร่อย」
หยางเฟิงทั้งขำทั้งจนใจ ก่อนจะหั่นหูหมูเป็นเส้นให้อีกชิ้น
「โห อร่อยเกินไปแล้วนะเนี่ย」
ไป๋ชิงชิงกล้าหยิบชิ้นหนึ่งเข้าปาก รู้สึกกรุบกรอบ
เคี้ยวเพลินกว่าเนื้อเสียอีก
ปล่อยให้ทุกคนที่เหลือยืนอุทานชื่นชมกันเอง หยางเฟิงก็ยกกะละมังใบใหญ่ที่ใส่ของพะโล้ออกจากห้องไปไว้กลางลาน ให้เย็นเร็วขึ้น
จากนั้นเขากลับเข้าบ้านไปหมักแป้ง เตรียมทำแป้งแผ่น
พอหยางเฟิงเข้าบ้าน พวกแม่ ๆ ก็จับกลุ่มคุยกันไม่หยุด ส่วนยายาที่แก่แดดเกินวัยย่องเท้าเล็ก ๆ ไปยังอ่างไม้ใส่ของพะโล้อย่างเงียบเชียบ
มือเล็กเพิ่งแตะเห็ดหูหนูแผ่นหนึ่ง เสียงกระแอมของหลิ่วฮุยหลิงก็ดังมาจากด้านหลัง
「ยายา ล้างมือหรือยัง」
「หนูจะไปล้างเดี๋ยวนี้แหละ」
ยายาไม่กลัวเสิ่นเหวยเหวยแม่ของตัวเอง แต่กลัวแม่รองหลิ่วฮุยหลิงคนเดียว
เธอทำตามกฎ หยิบสบู่ไม้จันทน์ไปตักน้ำล้างมือ