“จำภารกิจพรุ่งนี้กันได้หมดหรือยัง?”
กินข้าวได้ไม่นาน หยางเฟิงก็มีเรื่องแปลกใหม่มาให้เห็นอีกแล้ว
หยางเฟิงยืนอยู่กลางลาน มือถือไม้เขี่ยเตาอยู่
สามสาวยืนเรียงอยู่ตรงข้าม สีหน้าแต่ละคนชวนให้คิดไปได้สารพัด
พรุ่งนี้ก็ขึ้นเขาไปเก็บของป่าตามปกติ แต่เอากลับบ้านให้หมด ไม่ต้องส่งให้ทีมแม้แต่ชิ้นเดียว
หยางเฟิงยังระบุชัดเจนด้วยว่าให้เน้นเก็บยอดเฟิน ยอดอ่อนโสมป่า และผักต้านทาน แล้วก็ไส้เดือน ผักเบี้ยใหญ่ ผักชีลาวป่า ผักขึ้นฉ่ายภูเขา และเห็ดหูหนู
ส่วนเห็ดหยวน เห็ดหัวลิง และเห็ดเฮเซล
สามอย่างนี้ยิ่งมีมากยิ่งดี แบกกลับมาได้เท่าไรก็เอามาให้หมด
“พี่เฟิง หนูจำได้หมดแล้ว!”
ไป๋ชิงชิงยิ้มเจ้าเล่ห์ “หนูจะขึ้นเขาเดี๋ยวนี้เลย”
หยางเฟิงทั้งขำทั้งจนใจ “มีแรงเหลือก็ไม่ต้องรีบร้อนขนาดนั้นหรอก ช่วยพี่แบ่งเครื่องพะโล้ก่อน พรุ่งนี้ค่อยเก็บมาให้เต็มที่”
หลิ่วฮุยหลิงกับเสิ่นเหวยเหวยมองท่าทางคึกคักของหยางเฟิงกับไป๋ชิงชิงแล้วได้แต่สงสัยอยู่ในใจ
ในบรรดาผักป่าและของป่าพวกนี้ นอกจากเห็ดหูหนูกับเห็ดที่พอขายได้ราคา
อย่างอื่นก็เป็นของที่เอาไว้รองท้องตอนจนจนหม้อข้าวแทบไม่มีอะไรให้กิน
ถึงจะไม่เข้าใจ สองสาวก็ไม่ได้ถามมาก
ไม่นาน หยางเฟิงก็เรียกสามสาวมาช่วยแยกเครื่องปรุงที่เขาหอบกลับมา
เขาอาศัยความทรงจำจากชาติก่อนชั่งตวงส่วนผสม
จากนั้นห่อด้วยกระดาษน้ำมัน ทำเป็นห่อเครื่องเทศ
แล้วยังปรุงซอสสูตรพิเศษที่มีเต้าเจี้ยวเป็นส่วนผสมหลักไว้หนึ่งไห
“พี่เฟิง กลิ่นอะไรฉุนขนาดนี้เนี่ย?”
กลิ่นเครื่องเทศเผ็ดร้อนหลายชนิดทำให้ไป๋ชิงชิงจามไม่หยุด