ถึงจะหยอกล้อกัน แต่เรื่องสำคัญก็ห้ามเสียเวลา
หยางเฟิงยิ้มทะเล้น ยื่นบุหรี่ให้เหอเหล่าเหนียนกับจางเฉวียนคนละมวน พลางพูดว่า “อาเหนียน อาเฉวียน โกรธมากเดี๋ยวเสียสุขภาพ สูบบุหรี่สักมวนดับอารมณ์ก่อนเถอะ”
“เอ้อ อาเฉวียน ขอถามอะไรหน่อย ในยุ้งฉางของกลุ่มหนึ่งมีถั่วเหลืองไหม?”
จางเฉวียนกำลังจะจุดบุหรี่ แต่พลันชะงักไป เขาถามอย่างลังเลว่า “ถามไปทำไม?”
“ผมอยากยืมถั่วเหลืองสักหน่อย ไม่มาก แค่ 100 ชั่งเอง”
หยางเฟิงพูดอย่างเป็นธรรมชาติ เหอเหล่าเหนียนฟังแล้วแทบหลุดหัวเราะ
100 ชั่งยังเรียกว่าไม่มากอีกหรือ?
ไอ้เด็กนี่ชักจะปากกล้าขึ้นทุกที
จางเฉวียนเกือบสำลักควันบุหรี่ ถามอย่างหงุดหงิดว่า “จะเอาถั่วตั้งเยอะไปทำอะไร?”
หยางเฟิงหัวเราะหึ ๆ “ถ้าคนอื่นถาม ผมไม่บอกแน่ แต่ถ้าอาถามละก็ คำตอบมีแค่สามคำ—เต้าหู้แห้ง”
“เต้าหู้แห้ง?”
จางเฉวียนมองหยางเฟิงตั้งแต่หัวจรดเท้า ทั้งขำทั้งจนใจ “แกนี่สมองมีน้ำเข้าไปหรือไง? ของอย่างเต้าหู้จะมีราคาสักเท่าไรกันเชียว แกจะเอามันไปหาเงินได้หรือ? เลิกพูดเหลวไหล แล้วบอกมาตามตรงว่าคิดจะทำอะไร”
ใต้หล้ามีงานทุกข์อยู่สามอย่าง พายเรือ ตีเหล็ก และโม่เต้าหู้
ถ้าเป็นคนอื่นบอกว่าจะโม่เต้าหู้ จางเฉวียนคงไม่ถามด้วยซ้ำ
แต่หยางเฟิงเป็นคนแบบไหน? ต่อให้ใครต้องลำบาก เขาก็ไม่มีวันยอมให้ตัวเองลำบาก
ขนาดโค่นต้นไม้ยังต้องยืมเลื่อยยนต์ เพราะกลัวแขนขาของคุณชายหยางจะเมื่อยล้า
แล้วตอนนี้ดันบอกว่าจะทำเต้าหู้ นี่มันเหมือนพระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกชัด ๆ
“อาเฉวียน อาไม่เข้าใจหรอกครับ จะลำบากเหน็ดเหนื่อยหรือไม่ ต้องดูก่อนว่าคุ้มไหม ถ้าเต้าหู้แห้งที่ผมทำขายได้ราคาพอ ๆ กับเนื้อ อาว่าลำบากสักหน่อยคุ้มไหมล่ะ?”