“อาจาง ลองขี่ดูไหม?”
จางเฉวียนนั่งยอง ๆ สูบยาเส้นอยู่หน้าประตู พอเห็นอีกาดำก็ตาโตเป็นไข่ห่าน
“ลองก็ลองสิ!”
จางเฉวียนลุกขึ้นปัดก้น เตรียมขึ้นไปลองขี่ให้หนำใจ
หยางเฟิงจงใจให้เขานั่งเบาะหลัง ส่วนตัวเองนั่งข้างหน้า
จากนั้นหยางเฟิงก็บิดคันเร่งสุดแรง
ควันดำขโมงพุ่งใส่หน้าจางเฉวียนพอดี
จางเฉวียนสำลักจนหน้าเปื้อนเขม่าดำ ไอโขลก ๆ พลางด่าว่า “ไอ้เด็กเวร อยากตายหรือไง ถึงกล้ามาแกล้งข้า ระวังเถอะ ข้าจะไม่รับเจ้าเป็นลูกบุญธรรมแล้ว!”
“อาจาง รีบกลับไปล้างหน้าเถอะ ไม่งั้นจะกลายเป็นอาจางหน้าดำแล้วนะ”
หยางเฟิงบิดคันเร่ง เรียกเสิ่นเหวยเหวยกับยายาขึ้นรถ
กลุ่มหนึ่งไม่เพียงมีบรรยากาศที่เอื้อต่อการหาเงิน จางเฉวียนยังเป็นคนที่หยอกล้อได้ด้วย
ถ้าเปลี่ยนเป็นพวกหัวเก่ากลุ่มสาม คงด่าหยางเฟิงว่าค้ากำไรเกินควบคุมไปแล้ว
จางเฉวียนเป็นตัวอย่างที่ดี
คนในกลุ่มหนึ่งต่างนับถือคนมีความสามารถ
ขอแค่หาเงินเก่ง ก็ไม่มีใครสนชาติกำเนิด
หน้าบ้าน หลิวซิ่วเหลียนได้ยินเสียงจึงออกมาดู พอเห็นอีกาดำก็ทั้งตกใจทั้งดีใจ “ไปเอาเจ้าก้อนเหล็กนี่มาจากไหนอีกล่ะ?”
“เพื่อนให้ยืมมาครับ”
หยางเฟิงพูดพลางอุ้มยายาลงจากรถ
ตอนนั้นเอง เหอต้าลวี่ก็ปั่นจักรยานคานสูงกลับมาอย่างหอบแฮก ที่เบาะหลังผูกถังไว้ ข้างในมีปลาตัวใหญ่สีขาวกับปลาหอก
เหอต้าลวี่พิงจักรยานไว้กับประตูบ้านตระกูลหยาง แล้วหอบหายใจพูดว่า “พี่เฟิง ผมเอาปลามาส่งให้แล้ว”
พอเห็นปลาตัวใหญ่หลายตัว ทุกคนในบ้านก็เข้าใจทันที
หลิ่วฮุยหลิงถามอย่างไม่อยากเชื่อว่า “เช้าตรู่ขี่จักรยานไปกับต้าลวี่ ที่แท้ไปจับปลาที่ทะเลสาบจิ้งหูหรือ?”
“อืม ไปมาแล้ว”