«เอาสิ เอาแน่นอน! พี่ชาย ขอฉันดูของก่อนสักหน่อยได้ไหม อย่าเข้าใจผิดนะ ฉันไม่ได้คิดอะไร แค่อยากเปิดหูเปิดตาสักหน่อย»
พ่อค้ายาสมุนไพรที่ผอมเหมือนไม้เสียบผีร้องลั่น แต่โชคดีที่ยังหุบปากทัน
ถ้าตะโกนออกไปสักที
ของจะตกไปอยู่ในมือใครก็ไม่รู้แล้ว
พวกเดียวกันกดราคา ก็ต้องดูด้วยว่าเป็นของแบบไหน
เจอของดีเข้า ใครมันจะมัวสนใจคนอื่นกันล่ะ
«ต้าลวี่ เปิดให้เขาดูหน่อย»
หยางเฟิงบอก
«ได้เลย»
เหอต้าลวี่แก้เชือกกระสอบออกอย่างรวดเร็ว
«ซี้ด!»
เจ้าผอมสูดปากด้วยความตะลึง
ของดี ของดีจริง ๆ!
«พี่ชาย ดวงดีจริง ๆ นะ ถึงกับขุดเทียนหมาฉือเจี้ยนที่หาได้ยากมาได้ตั้งสองกระสอบ! แต่ว่า... เฮ้อ อย่างที่เขาว่ากัน ฤดูใบไม้ผลิอวบ ฤดูใบไม้ร่วงผอม เทียนหมาฉือเจี้ยนช่วงนี้ฤทธิ์ยาน้อยลงไปหน่อย เสียดายสภาพสวย ๆ ของมันจริง ๆ»
«แล้วไง?»
หยางเฟิงคาบบุหรี่ มองเจ้าผอมตรงหน้าด้วยรอยยิ้มคล้ายยิ้มไม่คล้ายยิ้ม
เหนือหัวอีกฝ่ายมีแสงสีฟ้าลอยอยู่
เห็นแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นพ่อค้าหน้าเลือด
พี่มือไม่เพียงชี้นำให้หยางเฟิงสมหวังดังใจ ยังแยกแยะคนดีคนชั่วได้ด้วย
ที่ยืนต่อปากต่อคำกับอีกฝ่าย ก็แค่อยากประเมินราคาตลาดของเทียนหมาฉือเจี้ยนล่วงหน้า
ลูกตาแทบจะกระเด็นมาแปะหน้าหยางเฟิงอยู่แล้ว
เห็นได้ชัดว่าเทียนหมาฉือเจี้ยนมีค่ามากแค่ไหน
ราคาสูงกว่าป้ายราคาของจุดรับซื้อหลายเท่าตัว
«เอาอย่างนี้ รู้จักกันแล้วก็ถือว่าเป็นคนคุ้นเคย ฉันให้ราคาจริงใจ ต้นละหนึ่งหยวนห้าสิบ เป็นไง?»
เจ้าผอมทำหน้าเหมือนกลืนยาขมแล้วเสนอราคา
หยางเฟิงยิ้มบาง ๆ ก่อนใช้ปลายเท้าสะกิดเหอต้าลวี่
«หา! ต้นละหยวนห้าสิบ? งั้นยกให้ฟรีไปเลยไหมล่ะ!»