ร่ำรวยเพราะศัตรู ยิ่งเจ็บใจกว่าบ้านตัวเองไฟไหม้เสียอีก
ยิ่งไม่ต้องพูดถึง
ยังต้องอ้าปากเรียกพวกเขาสองคนว่าพ่ออีก
พ่อแท้ ๆ ก็ยืนอยู่ข้าง ๆ เฉาหย่วนเยว่กล้าเรียก เฉาเต๋อสุ่ยก็กล้าตบให้ตายคามือ
ตามใจลูกไม่ได้หมายความว่าจะยอมให้ลูกลืมลำดับอาวุโสไปด้วย
“พ่อ หยางเฟิงขุดได้ชื่อฉือเจี้ยนป่าจริง ๆ เหรอ?”
เฉาหย่วนเยว่เสียใจจนไส้แทบเขียว
“ไป! เราไปช่วยกันขุด!”
เฉาเต๋อจู้ไม่พูดพร่ำทำเพลง เก็บข้าวของแล้วจะตรงไปแย่งทันที
“พี่เฟิง พวกนั้นจะมาแย่งเทียนหมาของเราแล้ว”
“เหยียบให้แหลกไปให้หมด ดูซิว่าพวกมันจะเอาอะไรมาแย่ง!”
หยางเฟิงรู้ว่าห้ามสองคนนั้นไม่ได้ จึงยกเท้าเหยียบเสียเลย
ลูกศรไม่ได้หายไป แสดงว่าบริเวณนี้ยังมีเทียนหมาชื่อฉือเจี้ยนอยู่อีก
เหอต้าลวี่ไม่พูดมาก เหยียบตามหยางเฟิงอย่างรวดเร็ว
พอสองพ่อลูกตระกูลเฉามาถึง ก็เหลือเพียงซากชื่อฉือเจี้ยนกระจัดกระจายเต็มพื้น
“ยืนบื้ออยู่ทำไม รีบหาเร็ว ว่ายังมีต้นไหนที่ไม่ถูกเหยียบพังบ้าง!”
เฉาเต๋อจู้ดึงลูกชายจอมเกเรที่กำลังเดือดจัดไว้ พยายามค้นหาของล้ำค่าที่ยังรอดอยู่ท่ามกลางซากที่กระจัดกระจาย
อีกด้านหนึ่ง
หยางเฟิงกับเหอต้าลวี่เจอเทียนหมาชื่อฉือเจี้ยนอีกผืนหนึ่ง
“หัวหน้ากลุ่มการผลิตใหญ่ เก็บมาตั้งนานได้เท่าไรแล้วล่ะ? ฉันยกที่ให้พวกคุณหมดแล้ว คงไม่ได้เก็บมาแม้แต่ต้นเดียวหรอกนะ โอกาสก็ให้แล้ว แต่สองพ่อลูกนี่ไม่ได้เรื่องจริง ๆ”
สองพ่อลูกตระกูลเฉากำลังร่อนทองจากซากพัง ๆ ส่วนหยางเฟิงกับเหอต้าลวี่เก็บเงินใส่กระสอบกันตรง ๆ
พอเห็นหยางเฟิงมีเทียนหมาชื่อฉือเจี้ยนเพิ่มขึ้นมาอีกหลายต้น