“คุณลุง ของที่ท่านต้องการน่าจะเป็นอุ้งเท้าขวาใช่ไหมครับ?”
พอได้ยินว่าชายชราสั่งจองอุ้งเท้าหมีในราคาสูง หยางเฟิงก็ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะพอเดาที่มาของอีกฝ่ายได้ราง ๆ
“พ่อหนุ่ม ไม่เลวเลยนี่...”
ตาเฒ่าจินได้ยินดังนั้นก็อดมองหยางเฟิงซ้ำอีกครั้งไม่ได้
“ถ้าไม่มีฝีมืออยู่บ้าง ผมคงหาชื่อฉือเจี้ยนกับเทียนหมามาได้ตั้งเยอะขนาดนี้หรอกครับ ลุง เรื่องราคาค่อยว่ากันก่อนเถอะ รอผมหาอุ้งเท้าขวาอวบใหญ่สักข้างมาให้ แล้วค่อยคุยกัน ดีไหมครับ?”
กำลังอยากนอน หมอนก็กระโดดมาให้ถึงที่ หยางเฟิงไม่มีเหตุผลอะไรที่จะปฏิเสธงานนี้
ตาเฒ่าจินยิ้มเจื่อน ๆ ก่อนถามว่า “พ่อหนุ่มแซ่อะไร? ต้องใช้เวลานานแค่ไหนถึงจะหาอุ้งเท้าหมีมาให้ฉันได้ ฉันให้เวลาเธอมากสุดสิบวัน พอไหวไหม?”
“สิบวันเหลือเฟือครับ ผมแซ่หยาง ไม่ต้องเกรงใจหรอก ลุงให้ที่อยู่หรือเบอร์โทรศัพท์ผมไว้ก็ได้ พอจัดการเรียบร้อยแล้ว ผมจะติดต่อไปเองครับ”
“ได้”
ตาเฒ่าจินหยิบปากกาหมึกซึมกับสมุดจดออกมา แล้วเขียนเบอร์โทรศัพท์ลงไปอย่างรวดเร็ว
เขายื่นกระดาษให้หยางเฟิง จากนั้นก็มองกระสอบป่านสองใบที่วางอยู่บนพื้น ก่อนก้มลงค้นกระเป๋าสตางค์ในกระเป๋าถือ
“ฉันมีคูปองธัญพืชอยู่สองใบ เอาไปถือว่าแถมให้แล้วกัน”
“แบบนี้จะดีหรือครับ ลุงนี่ใจกว้างจริง ๆ”
ปากบอกเกรงใจ แต่หยางเฟิงรับมาอย่างไม่เกรงใจสักนิด
คูปองธัญพืชสองจิน ถึงจะไม่มากแต่ก็ยังดีกว่าไม่มี
ที่สำคัญคือเอาไปแลกอาหารหลักกินได้
ยุคนี้ไปร้านอาหารก็แปลกดี อาหารประเภทเนื้อใช้เงินซื้อ ไม่ต้องใช้คูปอง มีเงินเท่าไรก็สั่งเนื้อได้เท่านั้น
แต่ถ้าเป็นอาหารหลักเมื่อไร...