“ไอ้โง่เอ๊ย ฉันจะใช้ปืนหรือวางกับดัก แล้วมันเกี่ยวอะไรกับแก?”
หยางเฟิงหัวเราะด้วยความโมโห
เฉาหย่วนเยว่ถูกสวนจนพูดไม่ออก
พวกเพื่อนเฮงซวยหลายคนเห็นดังนั้นกลับโล่งใจขึ้นมา
แอบดีใจที่ไม่ต้องปะทะกับไอ้บ้าหยางเฟิงตรง ๆ
เหอต้าลวี่เปิดโหมดเยาะเย้ยในจังหวะนั้นพอดี
“พวกแกมันโง่จนกินขี้ยังตามไม่ทันตอนร้อน ๆ ยังคิดจะมาเก็บตกจากพี่เฟิงของฉันอีก กลับบ้านไปกินแกลบเถอะ!”
หยางเฟิงเดินไปหยุดตรงหน้าเฉาหย่วนเยว่ มองลงมาจากเบื้องบน
“เฉาหย่วนเยว่ เรียกพ่อสิ”
“หยางเฟิง อย่ารังแกกันให้มันมากนัก!”
เฉาหย่วนเยว่ตวาดอย่างโกรธเกรี้ยว
“ใครรังแกแกกัน ว่ากันว่าคนเป็นพ่อรู้ใจลูกดีที่สุด ถ้าฉันไม่ใช่พ่อแก จะรู้ได้ยังไงว่าไอ้เด็กนี่คิดชั่วอยู่เต็มท้อง พาคนมาเก็บตกของพ่อแก”
“ฮ่า ๆ ๆ”
เหอเหล่าเหนียนเกือบหัวเราะจนท้องแตก
เฉาหย่วนเยว่คิดไว้สวยหรู ใครจะรู้ว่าหยางเฟิงกลับไม่เล่นตามกติกา
หยางเฟิงไม่สนใจพวกไอ้ขี้แพ้กลุ่มนี้อีก หันไปเริ่มจัดการเหยื่อที่ล่าได้
กวางตัวผู้หนึ่งตัวกับกวางตัวเมียสองตัวต้องรีบจัดการทันที
“ต้าหลี่ เอาปืนกระบอกนี้ไปคอยระวัง ใครกล้าเข้ามาแม้แต่ก้าวเดียวก็ยิงไอ้เวรนั่นซะ ถ้าเกิดเรื่องฉันรับผิดชอบเอง”
หยางเฟิงโยนปืนล่าสัตว์ให้เหอต้าลวี่อย่างจริงจัง
เหอต้าลวี่รับปืนไปแบบทึ่ม ๆ แล้วกวาดตามองทุกคนด้วยตาโตเท่าไข่วัว
“อย่าขยับนะ ใครกล้าขยับ ฉันยิงมันแน่!”
อยู่หมู่บ้านเดียวกัน ทุกคนไม่เพียงรู้ว่าหยางเฟิงเป็นไอ้บ้าตัวพ่อ แต่ยังรู้ด้วยว่าเหอต้าลวี่เป็นไอ้ทึ่มที่กล้ายิงปืนจริง ๆ
ทุกคนจึงยืนตัวแข็ง ไม่กล้าขยับ