หยางเฟิงถึงกับตะลึง
ตาแก่นี่ไม่ธรรมดาเลย นอกจากจะรู้ว่ามีคนตามมาแล้ว ยังบอกจำนวนคนได้ชัดเจนอีกด้วย
ดูท่าคงเป็นฝีมือที่ฝึกฝนมาจากการค้ากำไรเกินควบคุมมาหลายปี
“ฉันวางเดิมพัน 1 หยวน พนันว่าไอ้สารเลวเฉาหย่วนเยว่กับพวกเพื่อนชั่วของมันนั่นแหละ”
“ชิ! สักเหมาเดียวก็ไม่เล่นกับแกแล้ว”
เหอเหล่าเหนียนยกมือปฏิเสธการเดิมพันอย่างผิดวิสัย
เหตุผลที่ได้ยินทำเอาหยางเฟิงทั้งหัวเราะทั้งร้องไห้
ทุกครั้งที่เข้าป่า หยางเฟิงก็เหมือนมีเทพแห่งโชคลาภสององค์เข้าสิง
ดวงดีจนผิดมนุษย์มนา
ถ้าไปพนันกับหยางเฟิงกลางป่า ต่อให้แพ้จนหมดเนื้อหมดตัวก็ไม่แปลก
“จุ๊ ๆ ๆ แกนี่เรียกว่าเจ็บจนชำนาญสินะ”
หยางเฟิงหยอกล้อ
เหอต้าลวี่ทำหน้าเหยียดหยามแล้วถ่มน้ำลายลงพื้น ด่าพึมพำว่า “เฉาหย่วนเยว่เป็นไอ้เวรที่น่ากระทืบให้ตายจริง ๆ จำแต่เรื่องกิน ไม่จำเรื่องโดนซ้อม คราวนี้มันคงกะมาเกาะดวงพี่เฟิงแน่ ๆ”
“ถ้ามันเกาะดวงแกได้สักเส้นขน พี่เฟิงคนนี้ยอมแพ้เลย”
หยางเฟิงยิ้มอย่างมีเลศนัย “เชื่อไหมว่าคราวนี้ฉันจะทำให้พวกมันแย่งขี้กินยังไม่ทันร้อนเลย?”
“หมายความว่ายังไง?”
เหอเหล่าเหนียนรีบถาม
“เฉาหย่วนเยว่ต้องคิดว่าเราจะหิ้วปืนเข้าป่าล่าสัตว์เหมือนทุกทีแหง ๆ ไม่ลองดูบ้างล่ะว่าคราวนี้เราพกอะไรมาด้วย”
หยางเฟิงตบกับดักลวดที่เอว
คราวนี้พ่อจะไม่ยิงปืนแล้ว เปลี่ยนมาเล่นกับดักแทน
ก่อนหน้านี้ไม่นาน เฉาหย่วนเยว่กับหลี่เสี่ยวหงแอบลักลอบคบชู้กัน
มันได้ใจจนพลั้งปากเล่าแผนของตัวเองออกมา
จะทำตัวเหมือนตั๊กแตนจับจักจั่น แอบตามหยางเฟิงอย่างลับ ๆ
พอหยางเฟิงเจอเหยื่อ พวกมันจะชิงยิงเหยื่อก่อน