“หยางเฟิง นายคิดว่ากลุ่มการผลิตเป็นบ้านตัวเองหรือไง เลขาธิการกลุ่มการผลิตเป็นคนกุมอำนาจอนุมัติที่ดินปลูกบ้านอยู่ พอถึงปีหน้าอย่างช้าผู้ใหญ่บ้านคนเก่าก็ต้องลงจากตำแหน่งแล้ว คนที่จะขึ้นมาแทนก็คงเป็นเฉาเต๋อจู้ พอเขามีอำนาจ นายคิดว่าเขาจะปล่อยให้นายอยู่สุขสบายหรือ?”
เทียบกับความห่วงใยแบบปากคมของเสิ่นเหวยเหวยแล้ว ความห่วงใยของหลิ่วฮุยหลิงมาจากนิสัยสุขุมและเฉลียวฉลาดของเธอ
ยังไม่ต้องพูดถึงว่าหยางเฟิงจะงัดที่ดิน 200 ตารางเมตรออกมาจากมือเฉาเต๋อจู้ได้หรือไม่
สร้างบ้านใหญ่โตขนาดนี้ ใครเห็นแล้วจะไม่อิจฉาบ้าง
คำพูดเหล่านี้แทงใจดำสิ่งที่หลิวซิ่วเหลียนกังวลพอดี
สีหน้าดีใจบนใบหน้าหญิงชราค่อย ๆ จางลง
“บ้านเรามีหกคน ผู้หญิงก็ห้าคนแล้ว ถ้าไม่อยู่ห้องเดียวกันก็ต้องสร้างห้องนอนอย่างน้อยหกห้อง ยังไม่นับห้องเก็บของ ที่ว่างรอบบ้าน และจิปาถะอื่น ๆ รวมกันแล้ว 200 ตารางเมตรก็พอใช้แบบเฉียดฉิว เรื่องนโยบายพวกเธอไม่ต้องห่วง ผู้ชายจัดการเรื่องนอกบ้าน ผู้หญิงดูแลเรื่องในบ้าน พวกเธออยู่บ้านอย่างสบายใจก็พอ”
หยางเฟิงจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าการอนุมัติที่ดินปลูกบ้านเป็นอุปสรรคตัวโต
แต่ถ้าเฉาเต๋อจู้ไม่ได้เป็นเลขาธิการกลุ่มการผลิต
หรือไม่ก็ไอ้แก่โดนหยางเฟิงจับจุดอ่อนไว้
อย่าว่าแต่ 200 ตารางเมตรเลย ต่อให้ 300 ตารางเมตร
หยางเฟิงก็หาทางจัดการได้
อีกอย่างนะ
ในเมื่อจะสร้างแล้ว ก็สร้างให้ดีไปเลย
ทิศทางของยุคสมัยกำลังเปลี่ยนไปวันต่อวัน อีกสองปี กลุ่มการผลิตก็จะถูกยุบแล้ว
พอไม่มีกลุ่มการผลิต
หัวหน้ากลุ่มการผลิตจะมีความหมายอะไรนักหนา!