“โธ่เอ๊ย!”
หยางเฟิงเดินเข้าไปดู แค่แวบเดียวสีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที
อดสงสัยไม่ได้ว่าปากตัวเองจะเป็นปากอีกาไปแล้วหรือไง
เมื่อกี้ยังคิดว่าจะใช้กับดักจับเสืออยู่เลย ไม่คิดว่าจะเจอเร็วขนาดนี้!
มูลบนพื้นเห็นชัดว่าเป็นมูลเสือ
แถมยังสดใหม่ แสดงว่าเสือเพิ่งจากไปได้ไม่นาน
หยางเฟิงรีบคว้าใบโอ๊กใบใหญ่กำหนึ่งอย่างว่องไว
ใบโอ๊กเป็นของที่มีอยู่ทั่วไป
ปกติใช้ห่อของ พอถึงเทศกาลตวนอู่ ชาวบ้านแถบนี้ก็นิยมใช้ห่อบ๊ะจ่างด้วย
เขารองใบโอ๊กไว้ในมือ กลั้นใจห่อมูลเสือที่ยังมีไอร้อนลอยกรุ่นเอาไว้ แล้วใช้เชือกฟางมัดหลายชั้นเป็นพิเศษ
“พี่เฟิง เก็บของแบบนี้ไว้ทำไม ไม่เหม็นหรือไง?”
เหอต้าลวี่ปิดจมูก ถอยหลังไปสองก้าวด้วยสีหน้ารังเกียจ
“นี่ของดีเลยนะ รู้จักไหมว่าอะไรปราบอะไร?”
ดวงตาหยางเฟิงเป็นประกาย
เสือนั้นมีอีกชื่อว่าเจ้าขุนเขา เทพแห่งขุนเขา ราชาแห่งพงไพร และราชันแห่งสรรพสัตว์
แค่เสียงคำรามของเสือ ก็ทำให้สัตว์ทั้งป่าขวัญหนีดีฝ่อ
ไม่ต้องพูดถึงการเห็นตัวเสือเลย แค่ได้กลิ่นที่มันทิ้งไว้ หรือเห็นมูลของมัน ก็ทำให้สัตว์ป่าหลายตัวกลัวจนขวัญกระเจิงได้เหมือนกัน
“ถอนตัวกันเถอะ อย่าได้บังเอิญเจอเสือเข้า อาวุธแค่นี้ของเราสู้เจ้าลายพาดกลอนไม่ไหวหรอก ถ้าเจอเข้า ต่อให้เราสองคนหนักรวมกันสามร้อยกว่าชั่งก็คงได้ทิ้งชีวิตไว้ที่นี่”
พูดจบหยางเฟิงก็ดึงเหอต้าลวี่ออกเดินทันที
ในยุคเก่า เสือบนเขาเสือดำมีอยู่มากมาย จนแทบกลายเป็นภัยร้ายของคนในท้องถิ่น
หลังสถาปนาประเทศ กองทหารประจำการกับกองกำลังอาสาสมัครเคยจัดการล้อมล่าครั้งใหญ่หลายครั้ง
ว่ากันว่ามีวีรบุรุษผู้ปราบเสือเกิดขึ้นไม่น้อย