โจวเว่ยกั๋วพูดอย่างไม่ยี่หระว่า “เนื้อหมาป่ารสเปรี้ยวจะตาย ไม่มีใครชอบกินหรอก ขอแค่รักษาม้าไว้ได้ เนื้อหมาป่าที่ล่าได้ยกให้หมด อยากจัดการยังไงก็จัดการ ส่วนคนอื่นที่ไปกับนาย นายก็ดูแลกันเองแล้วกัน”
หยางเฟิงได้ยินแล้วก็รีบคำนวณผลได้ผลเสีย
คอกม้าทหารตั้งอยู่ในเขตภูเขา ฝูงหมาป่าที่ลงจากเขามากันเป็นฝูง อย่างน้อยก็ยี่สิบสามสิบตัว
อย่ามองว่าเนื้อหมาป่าทั้งคาวทั้งเปรี้ยว
ถ้าเอาไปตุ๋นตามสูตรของตาเฒ่าจิน รับรองว่าดับกลิ่นสาบ กลิ่นคาว และรสเปรี้ยวได้แน่
ทำเป็นเนื้อพะโล้เอาไปขาย ก็จะมีแหล่งเนื้อสำหรับสินค้าล็อตหน้าแล้ว
แถมยังประหยัดเงินซื้อเนื้อได้อีก
“เอาตามธรรมเนียมเดิม ผมหนึ่งคน ลุงจาง ลุงเหล่าเหนียน แล้วก็ต้าหลี่”
“รวมผมด้วย ก็เป็นห้าคนพอดี”
พอได้ยินว่าโจวเว่ยกั๋วจะไปด้วย จางเฉวียนก็ถามอย่างแปลกใจว่า “เหล่าโจว แล้วงานทางเขตป่าไม้ล่ะ?”
“พรุ่งนี้วันอาทิตย์ ฉันหยุด”
ประโยคเดียวทำเอาหยางเฟิงกับจางเฉวียนพูดไม่ออก
งานประจำมั่นคงนี่มันสุดยอดจริง ๆ
จากนั้นโจวเว่ยกั๋วก็เล่าว่าการล่าสัตว์เป็นงานอดิเรกเดียวของเขา
ฝีมืออาจไม่เอาไหน แต่ชอบเรื่องนี้แหละ
คนห้าคนจัดการหมาป่าทั้งฝูงได้สบาย
เหอต้าลวี่แรงเยอะ แบกของได้ จางเฉวียนยิงปืนแม่น เหอเหล่าเหนียนคอยช่วยงาน ส่วนโจวเว่ยกั๋ยเคยเป็นทหาร แถมมีอาวุธจริงอยู่ในมือ
หยางเฟิงมีพลังนิ้วทองคอยชี้ทาง
ทีมคนห้าคนนี้ เรียกได้ว่าลงตัวสุด ๆ
ส่งโจวเว่ยกั๋วกลับไปแล้ว หยางเฟิงก็รีบไปหาเหอพ่อลูกกับจางเฉวียนทันที
“มาพอดีเลย เฟอร์นิเจอร์ทางช่างไม้เกาทำเสร็จไปส่วนหนึ่งแล้วไม่ใช่เหรอ แม่ของนายบ่นอยากดูอยู่ตลอด วันนี้ทุกคนอยู่กันครบพอดี ให้แกมาดูสิ”