“พวกเธอนี่เป็นแม่แท้ ๆ ของฉันกันหมดเลยหรือไง”
หยางเฟิงปาดเหงื่อเย็น ๆ
“พี่ใหญ่ พี่เฟิงละเมอถึงพ่อพี่ทุกคืนเลยนะ ถึงกับพูดตอนหลับว่าจะซื้อของดี ๆ ให้พ่อพี่ตั้งกองโตแน่ะ”
“ให้ตายสิ!”
หยางเฟิงรีบเผ่นออกไปข้างนอก
ในลานบ้าน เสิ่นเหวยเหวยกำลังถือกะละมังน้ำ เตรียมล้างเท้าให้ยายา เธอมองไป๋ชิงชิงอย่างงุนงงแล้วถามว่า “ว่าไงนะ? หยางเฟิงละเมอว่าจะซื้อของดี ๆ ให้พ่อฉันงั้นเหรอ?”
“ก็ใช่น่ะสิ ในใจพี่เฟิงมีแต่พ่อพี่นั่นแหละ”
ไป๋ชิงชิงแกล้งตะโกนเสียงดัง ก่อนทำหน้าล้อเลียนหยางเฟิงที่กำลังเดินออกจากบ้าน
“ทั้งเหล้าทั้งบุหรี่ เอาใจยิ่งกว่าเอาใจแม่เราอีก”
เสิ่นเหวยเหวยไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ ๆ ไป๋ชิงชิงถึงหาเรื่องว่าเธอ เธอวางกะละมังลง เช็ดมือแล้วถามว่า “หยางเฟิง เกิดอะไรขึ้น? น้องสามเป็นบ้าอะไรอีกล่ะ?”
“อย่าไปสนใจ เดี๋ยวก็หายเอง”
หยางเฟิงถลึงตาใส่ไป๋ชิงชิง เจ้าตัวเล็กเห็นแล้วก็แลบลิ้นใส่ ก่อนวิ่งหนีไป
เสิ่นเหวยเหวยกวาดตามองหยางเฟิงตั้งแต่หัวจรดเท้า ดวงตาคู่งามจ้องเขาเขม็ง ก่อนถามอย่างจริงจังว่า “ซื้อของขวัญวันเกิดให้พ่อฉันแล้วเหรอ?”
“กะว่าจะซื้อ”
หยางเฟิงเกาหัว ตั้งใจเก็บเรื่องเซอร์ไพรส์ไว้พูดทีหลัง
“จะซื้ออะไรล่ะ?”
เสิ่นเหวยเหวยซักไซ้ไม่เลิก เห็นได้ชัดว่าไป๋ชิงชิงจุดไฟให้เธออยากเอาชนะขึ้นมาแล้ว
“บุหรี่ เหล้า แล้วก็กระป๋องอาหาร พอไหม?”
ถูกเมียจ้องจนขนลุก หยางเฟิงก้มหน้าพูดตะกุกตะกัก
ให้ความรู้สึกเหมือนกลับไปอยู่ในคุกอีกครั้ง
โค้ชสิบกว่าคนจ้องเขาเป็นตาเดียว
“ดูทำหน้าเหมือนคนมีพิรุธเข้าเถอะ ขี้เหนียวจะตาย ชัด ๆ ว่าปากกับใจไม่ตรงกัน”