“ถ้าเหม็นไปหนึ่งตัว ฉันชดใช้ให้สิบตัวเลย”
อู๋เจี้ยนกั๋วตบอกยืนยัน รับรองว่าไม่มีปัญหาแน่นอน
ถึงเวลาจะแบ่งเงิน ทั้งสี่คนก็นั่งยอง ๆ นับเงินอยู่ในลานหลังสถานีธัญพืช อาศัยแสงจันทร์ช่วยส่อง
จางเฉวียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะห้ามเหอเหล่าเหนียนที่กำลังจะยื่นมือออกไป แล้วพูดอย่างจริงจังว่า “เฟิงจื่อ เรื่องนี้ก็ต้องแยกเป็นเรื่อง ๆ ไป รอบนี้ที่เราได้ของกลับมาเต็มคันรถ ก็เพราะนายชี้จุดให้ ฉันแค่ออกแรงเท่านั้น เราไม่ต้องแบ่งสามสามสามสิบเอ็ดหรอก ฉันว่าแบ่งกันคนละครึ่งดีกว่า”
“ฉันกับเหล่าเหนียนเอาคนละ 400 นายเอา 600 ดีไหม?”
หยางเฟิงกำลังจะพูด เหอเหล่าเหนียนก็ยิ้มพลางเอ่ยว่า “เหล่าจางพูดถูก ถ้าไม่มีสายตาเฉียบคมของเฟิงจื่อ ต่อให้ทอดแหสิบรอบก็จับปลาได้ไม่เยอะขนาดนี้ เอาตามนี้แหละ”
“แล้วเงินที่เหลืออีก 1,000 หยวนล่ะ?”
หยางเฟิงถาม
“เงินที่เหลือ 1,000 หยวนก็แบ่งตามธรรมเนียมเดิม ฉันกับเหล่าเหนียนได้คนละ 300 นายได้ 400”
เมื่อเห็นว่าจางเฉวียนกับเหอเหล่าเหนียนต่างก็มีน้ำใจขนาดนี้ หยางเฟิงจึงไม่เกรงใจอีก
“เอาตามนี้ พรุ่งนี้ฉันเลี้ยงเหล้าพวกนายเอง”
“เหล้าฉันเลี้ยง”
ระหว่างที่พูด อู๋เจี้ยนกั๋วก็หยิบเหล้าขาวท้องถิ่นสองขวดออกมาจากในบ้าน ยิ้มแฉ่งพลางว่า “วันนี้ดีใจ ดื่มกันสักสองจอกที่นี่ให้หายเหนื่อย ฟ้าสางแล้วค่อยกลับ”
“ไม่ดีกว่า คนที่บ้านคงรอกันจนเป็นห่วงแล้ว”
หยางเฟิงปฏิเสธน้ำใจของอู๋เจี้ยนกั๋วอย่างสุภาพ ที่จริงเขาเหนื่อยจนแทบหมดสภาพ อยากนอนอย่างเดียว
กว่าจะกลับถึงหวายซู่ถุนก็ปาเข้าไปตีสองกว่าแล้ว
จางเฉวียนกับอีกสองคนขับรถม้าออกไป ส่วนหยางเฟิงก็ย่องเบา ๆ ไม่กล้าเคาะประตู