“อาจาง ลุงเหล่าเหนียน คราวนี้พวกเรารวยเละแน่!!!”
หยางเฟิงค่อย ๆ ย้อนกลับมาตามทางเดิมอย่างระมัดระวัง ก่อนโบกมือเรียกชายทั้งสองที่กำลังเฝ้าระวังให้เข้ามาหา
“เดาสิว่าฉันเห็นอะไร? กวางแดง!”
“อะไรนะ กวางแดง!!!”
พอได้ยิน จางเฉวียนกับเหอเหล่าเหนียนก็อ้าปากค้างตาโต
เหอต้าลวี่พูดเสียงอู้อี้ “พ่อ ตาพ่อแดงแจ๋เลย เป็นอะไรเข้าตาหรือเปล่า เดี๋ยวลูกช่วยขยี้ให้”
พูดจบ ฝ่ามือใหญ่ก็ตวัดกลับมา
“พ่อคุณเอ๊ย อย่าโวยวายได้ไหม”
เหอเหล่าเหนียนรู้ว่าลูกชายหวังดี แต่ตอนนี้ไม่มีแก่ใจจะสนใจเรื่องพวกนั้นแล้ว ร่างทั้งร่างสั่นงันงก ราวกับเห็นสาวสวยกำลังอาบน้ำอยู่ตรงหน้า
จางเฉวียนเองก็ไม่ได้ดีไปกว่ากัน เขาถามตะกุกตะกัก “เฟิง กวางแดงตัวนั้นใหญ่แค่ไหน ตัวผู้หรือตัวเมีย?”
“มีทั้งตัวผู้ตัวเมีย ข้างหน้ายังมีลูกกวางอีกตัว ผมเห็นว่าขามันเหมือนโดนอะไรฟาดจนเจ็บ คงเดินไปไหนไม่ได้พักใหญ่ ตอนนี้พ่อแม่ลูกกำลังหาทางกันอยู่”
ตอนเห็นกวางแดงครั้งแรก หยางเฟิงเองก็ตกใจเหมือนกัน
เจ้าตัวนี้ทั้งใหญ่และระแวดระวัง
ปกติไม่ค่อยแยกฝูงไปไหนตามลำพัง
ครอบครัวสามตัวแยกจากฝูงมาแบบนี้พบเห็นได้ยากมาก
ที่ยิ่งแปลกก็คือ กวางแดงที่ขึ้นชื่อเรื่องวิ่งเร็วกลับขาเจ็บ
คราวนี้อยากไม่รวยก็ยากแล้ว
ต้องรู้ไว้ว่า
พอกวางแดงออกวิ่งสุดชีวิต ขาของมันจะพุ่งทะยานไปได้ไกลหลายเมตร
แค่กะพริบตาไม่กี่ครั้งก็ทิ้งห่างนายพรานไปหลายร้อยเมตรแล้ว
ถ้าไม่มีสุนัขล่าเนื้อ ต่อให้เจอกวางแดงก็ได้แค่มอง
เพิ่งยกปืนขึ้นมา
มันก็วิ่งหายลับไปแล้ว
“จะพูดอะไรอีกล่ะ บ้านละตัว บ้านฉันเอาตัวผู้!”
เหอเหล่าเหนียนถุยน้ำลายลงบนฝ่ามือ ก่อนฉวยกวางตัวผู้ซึ่งเป็นตัวที่ทำเงินได้มากที่สุดไปหน้าตาเฉย