“พี่จาง นี่หนักกี่จินได้?”
ใบหน้าเหี่ยวย่นของเหอเหล่าเหนียนเบิกบานขึ้นมาทันตา รอยยิ้มกว้างจนแทบจะกลายเป็นดอกเบญจมาศ
“อย่างน้อยก็ 500 จินล่ะมั้ง”
จางเฉวียนปาดน้ำบนใบหน้า แล้วประเมินน้ำหนักจากประสบการณ์
พูดกันตามตรง
แหไนลอนนี่ดีฉิบหาย
สมัยก่อนตอนพากลุ่มหนึ่งออกไปหาเลี้ยงชีพเอง ใช้แหป่านจับปลาแทบทำเอาเขาโมโหตาย
ใช้ได้ไม่นาน ปลาก็ดิ้นจนแหขาด
ถ้าตอนนั้นมีแหไนลอนทั้งทีมคงไม่…
เฮ้อ ช่างเถอะ
หยางเฟิงมองจนคันไม้คันมือ อดถูมือไปมาไม่ได้ ก่อนจะเอ่ยว่า “อาจาง ให้ผมลองเหวี่ยงแหสักรอบได้ไหม?”
“เอาไป”
จางเฉวียนส่งแหให้หยางเฟิง พลางกำชับว่า “จำไว้ ตอนเหวี่ยงแหต้องใช้เอวกับขาให้ประสานกัน อย่าออกแรงมั่วซั่วเด็ดขาด”
หยางเฟิงทำตามท่าทางของจางเฉวียน ถอยหลังไปสองสามก้าว แล้วลองกะน้ำหนักของแห
จากนั้นก็พุ่งตัวไปข้างหน้า สะบัดแขนเหวี่ยงแหออกไปอย่างแรง
ผลคือแหกระแทกลงน้ำ พื้นที่ที่ครอบคลุมยังไม่ถึงครึ่งของที่จางเฉวียนเหวี่ยงด้วยซ้ำ
“เฟิงจื่อ เหวี่ยงแหเหมือนปาประทัดเลย ปลาเห็นเข้าคงหัวเราะจนตาย”
จางเฉวียนหัวเราะลั่น
ใบหน้าแก่ ๆ ของหยางเฟิงแดงก่ำ เขาเรียกเหอเหล่าเหนียนกับลูกชายมาช่วยกันดึงแห
ในแหมีปลาแค่ไม่กี่สิบจิน
ส่วนใหญ่เป็นปลาหลิวเกินจื่อกับปลาข้าวสาร ตัวเล็ก ๆ ทั้งนั้น
ไม่มีปลาตัวใหญ่สักตัว
“งานใครงานมันจริง ๆ เรื่องนี้ต้องให้อาจางจัดการ”
หยางเฟิงยอมรับอย่างหมดใจ แล้วกลับไปยืนเฝ้าคอยสอดส่องอย่างว่าง่าย
ไม่ไหวก็คือไม่ไหว ต้องยอมรับให้ได้
คราวนี้ฝูงปลาที่หยางเฟิงพบอยู่ในพื้นที่น้ำอีกฟากหนึ่ง