เวลาสี่ทุ่มกว่า หมู่บ้านที่บ้านหยางอยู่ในกลุ่มผลิตที่สองเงียบสงัดไร้เสียงใด ๆ
ในชนบทช่วงนี้
กลางคืนนอกจากปั๊มลูก ก็ไม่มีกิจกรรมบันเทิงอย่างอื่น
เห็นในบ้านยังมีไฟ หยางเฟิงก็ยิ้มกริ่ม
ไม่ต้องเดาก็รู้
สามเมียคิดถึงเขา แถมยังนึกถึงเนื้อที่เขารับปากไว้
ผลักประตูรั้วที่ปิดไว้ไม่สนิท วางกระสอบป่านลงจากบ่า หยางเฟิงขยับแขนสองข้าง เตรียมเปิดตัวอย่างยิ่งใหญ่
ถึงเวลาให้สามอดีตภรรยารู้แล้วล่ะ ว่าลูกผู้ชายตัวจริงเป็นยังไง
"แม่ ผมเอาของอร่อยมาให้พวกเราแล้ว"
หยางเฟิงตะโกนลั่น
อยากโชว์ของที่ได้มาวันนี้เหลือเกิน
ได้ยินเสียงข้างนอก เสิ่นเหวยเหวยเดินออกมาก่อน
ทันใดนั้น
แม่หลิวซิ่วเหลียนพาหลิ่วฮุยหลิงกับไป๋ชิงชิงมาที่ลานบ้าน
คนมาครบแล้ว หยางเฟิงย้ายกระสอบป่านมาไว้ข้างเท้าเหมือนเด็กเอาสมบัติมาอวด
กำลังจะหยิบของกินข้างในออกมา
"หยางเฟิง นายไปกลุ่มหนึ่งมารึเปล่า"
เสิ่นเหวยเหวยถามขึ้นทันใด
"เหวยเหวย เธอรู้แล้วเหรอ ไม่รู้จะบอกยังไงดี ว่ากลุ่มหนึ่งน่ะรวยนะ ดูสิ ฉันเอาของอร่อยมาเยอะแยะเลย"
คิดว่าคงมีใครปากเร็วเอาข่าวมาบอกถึงบ้านในกลุ่มสอง หยางเฟิงไม่ใส่ใจ แก้เชือกกระสอบ หยิบหมั่นโถวขาว ๆ ออกมา
"นายมันเลว!"
เสิ่นเหวยเหวยโพล่งด่า
อุตส่าห์คิดว่าหยางเฟิงกลับตัวได้แล้ว
"พ่อของเหอต้าลวี่เป็นนักพนันเก่า ตาแก่ขาเป๋หลิวหนึ่งในกลุ่มหนึ่งวันนี้ก็เพิ่งถูกปล่อยตัว พวกแกสามคนมาอยู่ด้วยกัน... แกจะทำให้แม่โกรธตายจริง ๆ เลย"
หลิวซิ่วเหลียนเดินเข้ามาอย่างเดือดดาล ฟาดใส่หัวหยางเฟิงไม่ยั้ง
หยางเฟิงอึ้งไปเลย
นี่มันอะไรกันเนี่ย!
หางตาเหลือบมองกระสอบป่านบนพื้น หยางเฟิงร้องอึ๊กในใจ
กระสอบป่านนี่เขาไปยืมบ้านเหอต้าลวี่มา
ปักอักษร 'เหอ' อยู่บนนั้น
เกือบลืมไปแล้ว
เหอเหล่าเหนียนไม่ใช่แค่พ่อของไอ้บัดซบนั่น แต่ยังเป็นเพื่อนนักพนันของหยางเฟิงด้วย
ส่วนตาเป๋หลิว
ได้ชื่อว่าเป็น "โหงวฮกฮวงซ้อ" คู่กับหยางเฟิงในหมู่บ้านหวายซู่ถุน
ปีก่อนเล่นพนันถูกจับ
เพิ่งถูกปล่อยตัววันนี้
บวกกับภาพลักษณ์ตัวป่วนของตัวเองอีก นี่มันซวยกว่าโต่วเอ้ออีก!
ทั้งที่ยังไม่ได้แดกแม้แต่เส้นเดียว แต่กลับต้องจ่ายเงินสองชาม!
"พวกคุณเข้าใจผิดแล้ว ผมไปกลุ่มหนึ่งจริง แต่ไม่ได้ไปเล่นพนันกับพวกนั้น ผมยิงแกะได้ตัวนึง เลยเอาไปขายที่กลุ่มหนึ่ง"
กลัวจะอธิบายแล้วยิ่งเลอะ หยางเฟิงเลยเทของในกระสอบออกมาโดยไม่ลังเล
"ปากพล่อยไปเรื่อย ได้แต่หลอกพวกเรา ถ้าเขาดำน่ะจะให้นายยิงสัตว์ได้น่ะเหรอ ตะวันคงขึ้นทางตะวันตกแล้วล่ะ!"
เสิ่นเหวยเหวยอุ้มย่าจื่อเหน็บแนม
สายตารังเกียจในแววตาหลิ่วฮุยหลิงเก็บยังไงก็ไม่มิด
"ในโอ่งข้าวที่บ้านเหลือแต่ธัญพืชหยาบครึ่งโอ่ง เมื่อกี้ย่าจื่อยังร้องจะกินหมั่นโถวขาวเลย นายดีนัก ใช้ล่าสัตว์เป็นข้ออ้างไปเล่นพนัน นายมันไม่ใช่คนจริง ๆ!"
ไป๋ชิงชิงเด็กสุดอยากพูดช่วย แต่กลัวจะโดนระดมด่า เลยพึมพำเบา ๆ ว่า "พี่เฟิง คราวหน้าอย่าเล่นพนันอีกเลยนะ แม่กับพี่ ๆ รอพี่จนไม่ยอมกินข้าว กลัวพี่เป็นอะไรไป..."
พูดไม่ทันจบ ก็โดนเสิ่นเหวยเหวยตวัดสายตาปรามกลับ
ไป๋ชิงชิงเลยหุบปากทันที
หยางเฟิงอยากร้องไห้หนักมาก
เรื่องมันประจวบเหมาะกันไปหมด
กระสอบของบ้านเหอ แล้วก็ตาเป๋หลิวเพื่อนร่วมก๊วนดันถูกปล่อยวันนี้พอดี
คราวนี้
มันก็เหมือนขี้เลอะกางเกง ถึงไม่ใช่ขี้ก็คือขี้อยู่ดี
ชาติก่อนมีทรัพย์สินเป็นร้อยล้าน ชาตินี้ดันโดนผู้หญิงพวกนี้รุมด่าในลานบ้านเหมือนขโมย
"พวกคุณดูเองสิ ถึงจะขายเหอเหล่าเหนียนกับตาเป๋หลิวเป็นชั่ง ๆ พวกนั้นก็ไม่มีทางเอาเงินมากขนาดนี้มาพนันกับผมหรอก"
หยางเฟิงพลิกสถานการณ์ สบัดอารมณ์ขึ้นมาทันที เขย่าแบงก์ในมือแรง ๆ
"แก... แกไม่ได้เล่นพนันจริง ๆ เหรอ"
พอยางเฟิงอาละวาด พวกผู้หญิงกลับอึ้ง หลิวซิ่วเหลียนจ้องเขม็งไปที่แบงก์ในมือลูกชาย
หนามาก
แค่เห็นแบงก์แดงสิบหยวน
ก็น่าจะมีอย่างน้อยสามสี่ใบ
"เล่นสิ กวาดเรียบเลย นี่ของที่ผมชนะมาทั้งนั้น!"
หยางเฟิงฟาดแบงก์ใส่มือหลิวซิ่วเหลียน แล้วทิ้งก้นลงนั่งบนพื้น พูดประชด "จะให้ไปคณะกรรมการความสงบ หรือ สถานีตำรวจ พวกคุณเลือกที่ให้ผมทีเถอะ"
"คุณพระคุณเจ้า ตั้ง 88 หยวนแน่ะ!"
หลิวซิ่วเหลียนนับสามรอบ คนก็ค้างไปเลย
แม้แต่จอบยังขี้เกียจแบก แต่กลับขึ้นเขาล่าสัตว์ได้จริง
จะว่าเป็นของปลอมก็ไม่ใช่
แบงก์ตรงหน้าก็เป็นของจริง
เหมือนที่หยางเฟิงว่าไว้
ขายเหอเหล่าเหนียนกับตาเป๋หลิว ทั้งคู่ก็ไม่มีทางควักแบงก์แดงสิบหยวนสักใบได้
"แพะป่าที่เขาดำ ยิงได้หนักประมาณ 150 ชั่ง เอาไปขายที่กลุ่มหนึ่ง กำไรสุทธิ 96 หยวน ซื้อของพวกนี้ไปไม่กี่หยวน ที่เหลืออยู่ตรงนี้หมด"
หยางเฟิงเบือนหน้าหนี "ตั้งกี่สิบตาในกลุ่มหนึ่งจ้องมองอยู่ พวกคุณจะเชื่อไม่เชื่อก็ตามใจ"
"พ่อ นั่นหมั่นโถวขาวรึเปล่า ย่าจื่อไม่ได้กินหมั่นโถวขาวตั้งนานแล้ว"
ย่าจื่อขยี้ตางัวเงีย สองขาสั้น ๆ วิ่งมากอดขาหยางเฟิง
หยางเฟิงก้มตัวอุ้มลูกสาวขึ้นมา หยิกแก้มนิ่ม ๆ ของย่าจื่อ "ลูกสาวคนดี วันนี้ให้หนูกินให้หนำใจเลย หมั่นโถวขาวลูกใหญ่ให้อิ่มไปเลย"
เสิ่นเหวยเหวยมองแป้งขาว ๆ แล้วมองแบงก์ในมือแม่ผัว รังเกียจบนหน้าหายไปหมด เหลือแต่ความตะลึงเต็มตา
ที่เว่อร์ที่สุดต้องยกให้หลิ่วฮุยหลิง
ปากจิ้มลิ้มอ้ากว้างจนเกือบยัดหมัดลงไปได้
ไป๋ชิงชิงมีชีวิตมายาวนานขนาดนี้ เพิ่งเคยเห็นเงินสดเยอะแยะเป็นครั้งแรก
"ตอนนี้เชื่อกันรึยัง ขาแพะ หัวแพะครึ่งซีก มันคงไม่ผุดขึ้นมาเองหรอกนะ"
หยางเฟิงหยิบแบงก์คืนจากมือแม่ ดึงแบงก์แดงสามใบยื่นให้หลิวซิ่วเหลียน
"แม่ นี่ที่ผมให้แม่นะ ผมปล่อยให้พวกแม่ลำบากมา วันหลังรายจ่ายในบ้าน ผมจัดการเองทั้งหมด"
ต่อจากนั้น หยางเฟิงนับอีกสิบหยวนยื่นให้เสิ่นเหวยเหวย
"เธอเอาไปซื้อผ้าลายให้ลูกตัดเสื้อใหม่ ส่วนเธอเองก็หาเสื้อผ้าเพิ่มบ้าง อย่าลำบากตัวเองอยู่เรื่อย"
เสิ่นเหวยเหวยเกือบจะผลักคืนโดยอัตโนมัติ แต่พอนึกถึงความลำบากในบ้าน สุดท้ายก็รับไว้
จากนั้น หยางเฟิงก็เฉลี่ยให้ทั้งหลิ่วฮุยหลิงและไป๋ชิงชิงคนละสิบหยวนเท่า ๆ กัน
บ้านดินสามห้องรั่วทั้งครอบครัวรวมกัน หาเสื้อผ้าที่ไม่มีรอยปะสักตัวก็ไม่มี
ทุกอย่าง
คอยกระตุ้นให้หยางเฟิงต้องพยายามต่อไป
ลูบจี้หยกที่คอ นึกถึงลูกศรสีน้ำเงินประหลาด
ความสามารถนำทางของจี้หยก ใช้แค่ชี้นำให้หยางเฟิงหาเหยื่อได้เท่านั้น
หรือมันจะมีผลมากกว่านี้?
"แม่ พวกแม่เอาของเข้าไปก่อน ผมจะงีบสักหน่อย พอฟ้าสว่า จะขึ้นเขาต่อ"
หยางเฟิงยืดเส้นยืดสาย
ตั้งใจจะใช้โอกาสขึ้นเขาบ่อย ๆ รีบหาความสามารถทั้งหมดของนิ้วทองคำให้ชัด!
ต้องรู้ว่าบนเขาดำนอกจากสัตว์ป่าทุกชนิด ยังมีของป่าและสมุนไพรชั้นดีอีกมากมาย!
ทั่วเขาล้วนเป็นสมบัติ!
หลิวซิ่วเหลียนรีบพยักหน้า โล่งอกว่า "ระวังตัวให้มาก อย่าฝืน"
เสิ่นเหวยเหวยกับไป๋ชิงชิงก็พยักหน้าตาม สายตามองหยางเฟิงอ่อนโยนขึ้นมาก
เงินคือดีเอ็นเอลูกผู้ชาย
ผู้ชายหาเงินเลี้ยงครอบครัวได้ นั่นแหละลูกผู้ชายที่น่ารักที่สุด
ครอบครัวช่วยกันขนของเข้าบ้าน หลิ่วฮุยหลิงยื่นมือไปดึงแขนหยางเฟิง
"นายมานี่ ฉันมีอะไรถาม"
ลากหยางเฟิงไปที่ห้องเก็บของซึ่งก็คือห้องนอนเขาด้วย หลิ่วฮุยหลิงพูดด้วยน้ำเสียงแปลก ๆ "นายสารภาพมาซะดี ๆ ตอนกลางวันที่พวกเราออกไปข้างนอก นายได้นอนกับพี่ใหญ่รึเปล่า"
"ไม่ต้องปฏิเสธหรอก ตอนเย็นพี่ใหญ่ซักผ้า ฉันเห็นบนเสื้อพี่มีของน่าขยะแขยงนั่นของนายติดอยู่!"
หยางเฟิงหลังตกเหงื่อ
หลิ่วฮุยหลิงสมกับเป็นครูภาษาชาติก่อน ตรรกะคิดวิเคราะห์แม่นจนน่ากลัว
กลอกตาปิ๊งเดียว หยางเฟิงขยับไปกระซิบข้างหูหลิ่วฮุยหลิง ทำหน้ากะลิ้มกะเหลี่ย "ฮุยหลิง ถ้าเธอคิดว่าเสียเปรียบ คืนนี้ฉันชดเชยให้สามครั้งเลย!"