ลั่วเหวินเชิงรู้สึกว่า ถึงอีกฝ่ายจะไม่รู้จักกาลเทศะ แต่การพบกันครั้งแรก คงไม่ถึงกับขอของที่เกินกว่าเหตุ
วันเกิดอายุสิบแปด ปีหนึ่งมีครั้งเดียว ไม่จำเป็นต้องตระหนี่ของขวัญสักชิ้น
ยิ่งกว่านั้น ฉู่หลียังออกเงินซื้อดอกไม้ให้เขาก่อนแล้ว
ไม่ว่าจะเก็บไว้หรือไม่ อย่างน้อยก็ไม่สามารถปฏิเสธและส่งคืนได้
ให้ของขวัญวันเกิดตอบแทน ก็ถือเป็นการตอบแทนน้ำใจ
ไม่มีใครติดค้างใคร
หลังจากนั้นก็อย่า...
"ไม่ต้องรอพรุ่งนี้ เอาเลยตอนนี้"
ฉู่หลีพุ่งเข้าไป
ตอนนี้เขาสูงหนึ่งเม็ดเจ็ดสิบแปด เตี้ยกว่าลั่วเหวินเชิงสามเซนติเมตร
แต่ปีหนึ่งเขาจะสูงเพิ่มขึ้น ในชาติก่อนตอนที่รู้จักลั่วเหวินเชิง เขาสูงหนึ่งเม็ดแปดสิบหกแล้ว
เขาเงยหน้าขึ้น ย่อตัวเล็กน้อย
จูบลงบนริมฝีปากลั่วเหวินเชิง
แตะแล้วแยก
เบามาก
เร็วมาก
เร็วจนลั่วเหวินเชิงตั้งตัวไม่ทัน
ไม่ทันปฏิเสธ
พอรู้ว่าฉู่หลีทำอะไร
ฉู่หลีก็ถอยออกไปแล้ว
ลั่วเหวินเชิงก็ถอย
ถอยสองก้าว
เขามองฉู่หลี
ในดวงตามีอารมณ์มากมายเปลี่ยนไป
กลับดูเหมือนตกใจยิ่งกว่าฉู่หลีเสียอีก
เหมือนตัวเองทำผิดอะไรบางอย่าง ความรู้สึกไม่สบายใจ
ฟู่หมิงเค่อเบิกตากว้าง แทรกตัวเข้ามาระหว่างสองคน กั้นลั่วเหวินเชิงไว้ข้างหลัง
แล้วผลักฉู่หลี
"นายทำอะไรเนี่ย? เด็กสมัยนี้โคตรจะเกินหน้าเกินตาไปแล้ว"
"เขายังไม่ได้รับอนุญาตเลย นายจะพุ่งไปทำไม?"