"โอ้ ฉันซื้ออาหารเช้ามา โจ๊กน้ำเต้าหู้ โจ๊กข้าวดำ เสี่ยวหลงเปา ไข่ทอดแป้ง และเกี๊ยวปิ้ง พี่อยากกินอันไหน?"
ลั่วเหวินเชิง "หุบปาก!"
ฉู่หลี "โอ้."
ลั่วเหวินเชิงพาฉู่หลีไปที่คลินิกเพื่อรักษาบาดแผลบนใบหน้า และซื้อยาแก้หวัดด้วย
ตลอดทางเขาเงียบหน้าตึง ไม่พูดอะไรสักคำ
จ่ายเงินเสร็จก็หันหลังเดินออกไปทันที
"พี่คะ."
ลั่วเหวินเชิง "ในเมื่อฉันพูดอะไรเธอก็ไม่ฟังสักอย่าง งั้นฉันก็ไม่พูดแล้ว"
"เธออยากทำอะไรก็ทำตามใจ แต่ก็อย่าตามฉันมาอีก!"
ลั่วเหวินเชิงไม่แม้แต่จะมองเขา ทำให้ฉู่หลีรู้สึกทรมานใจมาก
เขาอยากจะกอดเขา แต่ก็รู้สึกว่าตัวเองสกปรกเกินไป
ฉู่หลี "งั้นพี่จำไว้กินยาด้วยนะ..."
ลั่วเหวินเชิง "ฉันไม่กิน!"
ฉู่หลี "พี่คะ อย่าเป็นแบบนี้สิ ไม่งั้นพี่ตบฉันอีกสองทีให้หายโกรธดีไหม?"
ลั่วเหวินเชิง "ฉู่หลี ฉันไม่ชอบตีคน เอาล่ะ พอแค่นี้ ฉันยังต้องไปประชุมที่บริษัท ขอไปก่อน"
ลั่วเหวินเชิงรู้สึกแย่จริง ๆ
เขาไม่ได้ตั้งใจจะทำหน้าหงิกใส่ฉู่หลี
เขาแค่คิดว่าเรื่องที่มันร้ายแรงขนาดนั้น ฉู่หลีอย่างน้อยควรจะอธิบายให้เขาฟังบ้าง
แต่เขากลับไม่พูดอะไรเลย ทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งยังจงใจทำร้ายตัวเองเพื่อเรียกร้องความสงสาร
ทุกการกระทำ มันแหย่จุดเปราะบางของลั่วเหวินเชิงทั้งนั้น
ทำไมถึงไม่รักตัวเองแบบนี้
ไม่รักชีวิตตัวเอง
ไม่รักอนาคตตัวเอง
ไม่รักสุขภาพตัวเอง
เหมือนกับว่า... ก็ไม่ได้รักสิ่งที่เรียกว่าความชอบของตัวเองมากมายขนาดนั้น
อยากจะทิ้งก็ทิ้งได้