เสียงของฟู่หมิงเค่อดังขึ้นอีกแปดเดซิเบล "เป็นฉันหรือไงที่เอาเขาแขวนไว้ที่หน้าต่างให้เธอเห็น?"
ฉู่หลีพูด "เธอมาเร็วเกินไป ฉันตั้งใจจะพาเขาไปที่ดาดฟ้าให้ลมโกรกแก้แฮงค์ มันง่ายกว่านั้นเยอะ"
ฟู่หมิงเค่อ "ฉันเหี้ยเธอ..."
ฉู่หลี "สุภาพหน่อย"
ฟู่หมิงเค่อ "เธอคิดว่าฉันไม่กล้าฆ่าเธอจริง ๆ หรือไง?"
ฉู่หลี "ฟู่หมิงเค่อ โทษฉันหรือไง?"
ฟู่หมิงเค่อ "เชี่ยเอ๊ย ไม่โทษเธอแล้วจะโทษฉัน?"
ฉู่หลี "ไม่ใช่เธอบอกให้ฉันไปหรือไง? ไม่ใช่เธอสร้างโอกาสให้หรือไง? ไม่ใช่เธอจัดห้องให้ อยากให้ฉันกับเขาจัดการกันหรือไง?"
"อ้อ พูดถึงเรื่องนั้น เหล้านั่นฉันไม่ควรต้องชดใช้ด้วยซ้ำ ฉันไม่ได้ดื่มแม้แต่อึกเดียว"
เขายังไม่ถึงกับต้องจ่ายให้ลั่วเหวินเชิงถึงหนึ่งแสนแปดหมื่นเลย
แล้วทำไมต้องจ่ายให้โจวซวี่ด้วย?
ฟู่หมิงเค่อแลบลิ้นดันกระพุ้งแก้มตัวเอง
เจ้าหมอนามสกุลโจวนั่นมันโง่เง่าอะไรกันนักหนา ถึงได้ยอมให้ฉู่หลีรินเหล้าใส่ปากได้ขนาดนั้น?
มันช่างไร้สาระสิ้นดี
"เอาล่ะ ฉันยอมรับ คืนนี้ฉันไม่ได้ตั้งใจดีจริง ๆ"
"แต่ด้วยความที่การกระทำของเธอประหลาดยิ่งกว่า เธอจึงหมดสิทธิ์ที่จะมาว่ากล่าวฉันได้แล้ว"
"งั้น เจ้าปราชญ์ฉู่ ฉันในฐานะเหยื่อที่เกือบโดนเธอลากไปลงนรกด้วย อยากรู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่?"
"เธอยังหนุ่ม ยังเป็นที่ชื่นชอบ มีอนาคตไกล แล้วยังมี..."
ฟู่หมิงเค่อไม่อยากยอมรับจริง ๆ ว่าลั่วเหวินเชิงชอบฉู่หลี
มันช่างเหลือเชื่อเกินไป!
"แปลว่า เธอคิดอะไรอยู่?"
เขาชี้ไปที่ประตูห้องนอนที่ยังครึกครื้น "นี่มันเรื่องอะไรกัน?"