ฉู่หลีจำได้ว่าเคยมีคนพูดไว้ว่า เด็กผู้หญิงคนหนึ่งถูกผู้ชายสารเลวหลอกทั้งรักทั้งตัวทั้งเงิน จนป่วยเป็นโรคซึมเศร้าขั้นรุนแรง
ต่อมาชายสารเลวคนนั้นพานางบำเรอออกไปเที่ยวต่างจังหวัด ระหว่างทางเกิดอุบัติเหตุรถชน ตายทั้งคู่
พออ่านข่าวจบ อาการโรคซึมเศร้าของเด็กผู้หญิงคนนั้นหายเป็นปลิดทิ้งในทันที
ผู้กระทำผิดได้รับการลงโทษที่สมควร ถึงจะเป็นสิ่งเดียวที่ช่วยเยียวยาผู้เคราะห์ร้ายได้
"ฉู่หลี นายอย่าทำอะไรบุ่มบ่ามนะ นายยังเด็ก นายมีอนาคตที่สดใสรออยู่"
ฉู่หลียกมือของลั่วเหวินเชิงขึ้นมาแนบแก้ม "ผมจะไม่ทำอะไรบุ่มบ่าม"
"ผมจะไม่ทำให้พี่ชายต้องโกรธเพราะคนไม่เกี่ยวข้องอีกแล้ว"
เขามองลั่วเหวินเชิงแล้วยิ้ม "พี่ชายไม่คุยกับผม ยังไม่ยอมกินข้าวเพื่อลงโทษตัวเอง ผมตกใจจะแย่อยู่แล้ว"
"ไม่กล้าทำอีกแล้ว"
ลั่วเหวินเชิงยื่นมือไปปิดปากเขา
ฉู่หลีก็หอมที่ฝ่ามือเขาทีหนึ่ง
ลั่วเหวินเชิงสะดุ้งเฮือก ดึงมือกลับทันที
"อย่ามาใส่ร้ายฉัน ฉันกินข้าวเช้าที่บ้านมาแล้ว!"
แค่พูดไปอย่างนั้นก็ไม่ค่อยมีน้ำหนักเท่าไรนัก
"โอ้ งั้นผมก็เข้าใจผิดเอง ขอโทษ พี่ชายอย่าโกรธเลย"
"ฉันไม่ได้โกรธ ฉันจะไปขี้โกรธที่ไหนกัน!"
ฉู่หลีก้าวไปข้างหน้า ซบลงในอ้อมแขนลั่วเหวินเชิงแล้วหัวเราะ
"ยังหัวเราะได้อีก คิดหาทางจัดการผลที่จะตามมาแล้วหรือยัง?"
"คิดไว้แล้ว พี่ชายเชื่อผมเถอะ ไม่มีปัญหาอะไรแน่นอน"
"โอ้ งั้นนายก็ไปทำธุระของนายเถอะ ฉันยังต้องไปทำงาน"