ฉ…ฉู่หลีหรือ?
คนที่ส่งดอกไม้นั่น!
"บอส เขากลัวที่แคบหรือเปล่าคะ?"
ต่อให้จ้าวเฮ่อซูจะทื่อแค่ไหน ก็ยังรู้ว่าลั่วเหวินเชิงไม่ปกติ
เขาไม่ใช่แค่หายใจไม่ออก แต่ยังเหงื่อท่วมตัวไปทั้งร่าง แขนขาก็เริ่มสั่น
บางทีตั้งแต่แรกแล้วที่เขายืนตัวตรงก็ไม่ใช่เพราะเขาใจเย็นพอ
"ฉันไม่รู้ ฉันไม่รู้ว่าเขาเป็นหรือเปล่า"
"ลั่วเหวินเชิง นายได้ยินฉันพูดใช่ไหม"
"โทษทีนะ โทษที ถ้าไม่ใช่เพราะฉัน นายก็ไม่ต้องติดอยู่ข้างในแบบนี้ โทษที"
ฉู่หลีรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนอาภัพจริง ๆ ทุกครั้งที่มาหาลั่วเหวินเชิงก็ไม่มีครั้งไหนที่ราบรื่น
ครั้งนี้ยังเกือบทำให้เขาเจ็บตัวอีก
เขาเป็นตัวซวยของลั่วเหวินเชิงหรือเปล่านะ?
ฉู่หลีนั่งอยู่บนพื้น พิงผนัง เขาไม่กล้าแม้แต่จะแตะประตูลิฟต์
ไม่กล้าเพิ่มความเสี่ยงให้คนข้างในแม้แต่น้อย
เขาพูดไม่หยุด พูดไปเรื่อยเปื่อย ไม่มีตรรกะอะไรเลย
แค่ไม่กล้าหยุด
จ้าวเฮ่อซูรู้สึกสับสนวุ่นวายใจมาก
ตอนแรกแม้จะตื่นเต้นนิดหน่อย แต่จริง ๆ แล้วเขาไม่ได้กลัวมากหรอก
ข่าวลิฟต์ขัดข้องเขาเห็นมาหลายครั้ง ของที่เกิดอุบัติเหตุร้ายแรงจริง ๆ ก็เป็นส่วนน้อย
แต่ตอนนี้คนสองคนนี้ คนหนึ่งนั่งหดอยู่บนพื้นตาลอย เหงื่อท่วมตัว หายใจลำบาก
อีกคนอยู่นอกลิฟต์สะอื้นไห้ไม่หยุด เหมือนจะพรากจากกันตลอดกาล
ทำให้เขารู้สึกว่า ควรจะโทรกลับบ้านไปสักหน่อย อย่างน้อยก็บอกพาสเวิร์ดบัตรเครดิตไว้