พนักงานดับเพลิงกั้นฉู่หลีไม่ให้เข้าไปใกล้ต่อไป
“อย่าเดินไปข้างหน้านะ อันตราย”
ใต้ตู้ลิฟต์เป็นโพรงมืดมิด ถ้าตกลงไปก็ตายแน่
“เขาที่เป็นโรคกลัวที่แคบใช่ไหม ส่งโรงพยาบาลไหม เรียกพนักงานกู้ชีพมาหรือยัง?”
“ไม่ไปโรงพยาบาล”
“ฉันไม่เป็นไร”
ลั่วเหวินเชิงพูดขึ้นในที่สุด
แล้วก็ออกมาจากตู้ลิฟต์
ทันทีที่ลงไปถึงพื้น ฉู่หลีก็โผเข้ากอดเขา
มือของลั่วเหวินเชิงจับแขนฉู่หลีไว้ ไม่รู้ว่าจะพูดว่าเป็นการผลักเขาออกไปดีไหม
แค่กุมแน่นมาก ราวกับอยากจะง้างเนื้อที่แขนเขาลงมาชิ้นหนึ่ง
ฉู่หลีโยนปัญหาที่เหลืออยู่ตรงนั้นให้จ้าวเฮ่อซูและพนักงานบริษัทเวินจื้อคนอื่นๆ แล้วพาลั่วเหวินเชิงไปที่ทางหนีไฟ
ปิดประตู แล้วกดอีกคนเข้ากับกำแพง
ท่าทางดุดัน
แต่จูบที่ประทับลงบนแก้มของเขากลับเบาบางมาก
“ตกใจมากไหม?”
“ไม่เป็นไรแล้ว ออกมาแล้วไง”
“ลั่วเหวินเชิง ฉันขอจูบเธอได้ไหม?”
“ฉันอยากจูบเธอ”
วินาทีต่อมา ปากของลั่วเหวินเชิงก็ถูกปิดกั้นไว้
ฉู่หลีดูรุนแรงเล็กน้อย
ถึงแม้ว่านี่จะเป็นผลลัพธ์หลังจากที่เขาพยายามอย่างสุดความสามารถในการควบคุมอารมณ์ตัวเองแล้วก็ตาม
สมองของลั่วเหวินเชิงมั่วไปหมด
เขาถูกฉู่หลีกอดแน่น
เป็นความปลอดภัยที่ไม่เคยได้รับมาก่อน
แต่เขากลับใจสั่น หวาดหวั่น กระสับกระส่าย
เพราะฉู่หลีกอดเขาต่อหน้าคนมากมาย
คนมากมายขนาดนั้นเห็นเข้าแล้ว
พวกเขาจะเอาไปนินทาไหม?
ฉู่หลียังเป็นนักเรียน
ลั่วเหวินเชิงรู้ดีว่านักเรียนคนหนึ่งต้องเจออะไรบ้างเมื่อเจอปัญหาแบบนี้