"ความรักคือความหมายของการต้องเป็นเธอเท่านั้น ไม่มีใครอื่นอีกแล้ว เข้าใจไหมที่รัก"
ฉู่หลีรู้สึกขำ
ชาติก่อน พวกเขาคือลั่วเหวินเชิงเป็นฝ่ายรักเขา รักเขาอย่างไม่มีเงื่อนไข
ส่วนฉู่หลีมักจะสนใจแค่ความสุขของตัวเองเสมอ
แต่ครั้งนี้ พวกเขากลับสลับบทบาทกันโดยสิ้นเชิง ฉู่หลีเป็นฝ่ายอธิบายวิธีรักคนให้ลั่วเหวินเชิงฟังอย่างจริงจัง
ช่างมหัศจรรย์จริงๆ
"เพราะฉันรักเธอ ดังนั้นลั่วเหวินเชิงจะทำอะไรตามใจก็ได้ในที่ของฉู่หลี"
ความรักในปากของฉู่หลีทำให้ลั่วเหวินเชิงรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาเล็กน้อย
ไม่ใช่เพราะเรื่องที่เขาเคยถูกสอนสั่งสอนมาอย่างยุ่งเหยิง แต่กลัวว่าฉู่หลีจะเสียใจทีหลัง
เขาดูเหมือนไม่ได้แค่เล่นๆ ด้วยเหตุผลบางอย่าง แต่เหมือนจะจริงจัง
อย่างแรก ถ้าฉู่หลีเล่นจนพอใจแล้วหันหลังกลับไป คนที่ต้องรับผลก็มีเพียงลั่วเหวินเชิง
ส่วนอย่างหลัง...
ฉู่หลีจะพบว่าลั่วเหวินเชิงไม่ได้ดีอย่างที่เขาคิดไว้ และเขาจะผิดหวังมาก
"งั้นฉันปฏิเสธเธอได้ไหม"
ตอนที่ลั่วเหวินเชิงพูดประโยคนี้ออกมา มือทั้งสองข้างก็กำกางเกงของตัวเองแน่นด้วยความตื่นเต้น
เขาไม่รู้ว่าตัวเองอยากได้ยินคำตอบแบบไหน
เหมือนว่าคำตอบไหนก็จะทำให้เขากลายเป็นหมาจรจัดที่เพิ่งถูกเก็บกลับมาแล้วถูกทิ้งอีกครั้งทันที
เหมือนว่าวินาทีถัดไปฉู่หลีจะปล่อยเขาไป แล้วจะไม่กอดเขาอีกต่อไป
"ได้สิ แต่เธอต้องรู้ไว้ ว่าการที่ฉันรักเธอเป็นเรื่องฝ่ายเดียวเสมอมา"