เขากินเค้กทั้งก้อนคนเดียว
ตัดแต่งดอกบัวดินทุกดอกอย่างใส่ใจ แล้ววางแจกันไว้ในห้องหนังสือ
พอจะนอน ก็อุ้มเข้าไปในห้องนอนด้วย
วันต่อมา ลั่วเหวินเชิงได้รับดอกระฆังลมซ้อนที่ออฟฟิศ
บนการ์ดเขียนว่าฉู่หลีอยากไปปีนเขาด้วยกัน
ลั่วเหวินเชิงไม่สนใจตัวเลขที่ปรากฏในภาพถ่ายพร้อมกับประโยคนั้น
01001000
01010101
01000111
ลั่วเหวินเชิงแค่คิดว่าที่ฉู่หลีพูดว่าส่งระฆังลม ก็คือดอกระฆังลม ไม่ใช่ระฆังลมจริง ๆ สักชุด
เขายังเคยกังวลว่าออฟฟิศจะไม่มีที่แขวนด้วยซ้ำ
“ต่อไปเธอไม่ต้องส่งดอกไม้อีกแล้ว”
ลั่วเหวินเชิงรู้สึกว่าแบบนี้เสียเงินเปล่า ๆ
“ทำไมล่ะ”
สามคำสั้น ๆ ทำเอาลั่วเหวินเชิงอึ้งไป
ก่อนหน้านี้ส่งดอกไม้เพื่อจีบเขา แล้วทำไมต้องหยุดส่ง?
คือจีบติดแล้ว หรือว่าหยุดจีบแล้ว?
ลั่วเหวินเชิงชินกับการไม่ตอบคำถามที่ไม่อยากตอบในเรื่องของฉู่หลี
ฉู่หลีให้ความรู้สึกปลอดภัยกับเขา แม้จะไม่ตอบก็ไม่ทำให้อีกฝ่ายโกรธ
แต่เขาก็ยังคิดว่าปล่อยให้อีกฝ่ายค้างแบบนั้นไม่ได้ ก็เลยเปลี่ยนเรื่องคุย
“รูปโปรไฟล์เธอคืออะไร”
ตอนที่ฉู่หลีแอดเขาครั้งแรก รูปโปรไฟล์วีแชทเป็นการ์ตูนหมาน้อย
หลังจากปลดออกจากบล็อกลิสต์ ก็เป็นรูปปัจจุบัน
ดูแปลก ๆ มัว ๆ ตรงกลางสว่าง ขอบบนล่างเป็นแถบดำ
ไม่มีความสวยงามอะไรเลย
ฉู่หลี “เธอเคยยืนดูจากข้างล่างที่หน้าต่างออฟฟิศเธอบ้างไหม”