ฉู่หลีพูดขึ้นในที่สุด "ไม่ได้หลอกเธอ"
"พอแล้ว! ตอนนี้ฉันไม่อยากเห็นหน้าเธอ ไม่อยากฟังเธอพูด"
"กลับไปมหาวิทยาลัยเดี๋ยวนี้ เร็วเข้า!"
"ได้ ฉันไป เธออย่าโกรธเลย"
ฉู่หลีเรียกแท็กซี่คันหนึ่ง แล้วขึ้นรถไป
ลั่วเหวินเชิงมองเขาจากไป แล้วกลับไปนั่งในรถตัวเอง มือสั่น ๆ กดโทรหาฟู่หมิงเค่อ
"คนนั้นไม่เป็นอะไรใช่ไหม?"
"ฉู่หลียังเด็กนัก ทำอะไรหุนหันพลันแล่น เขารู้ว่าผิดแล้ว"
"ขอโทษนะ วันนี้ขอโทษจริง ๆ อย่าถือสาเขาเลย"
ลั่วเหวินเชิงรู้ว่าฟู่หมิงเค่อจะไม่แจ้งตำรวจ นี่มันเป็นที่ของเขา เขาไม่อยากให้ตำรวจเข้ามายุ่งมากที่สุด
ฟู่หมิงเค่อได้ยินว่าลั่วเหวินเชิงยังพูดปกป้องฉู่หลีอยู่อย่างนั้น รู้สึกว่าตัวเองความดันจะขึ้นแล้ว
คุณฟู่ ผู้สุขุมเยือกเย็นมาตลอดชีวิต ครั้งแรกในชีวิตที่ไร้ภาพลักษณ์ตะโกน "เขาอยู่ไหน? หนีไปแล้วหรือ?"
ลั่วเหวินเชิง "ดึกมากแล้ว เขาต้องกลับมหาวิทยาลัย"
ฟู่หมิงเค่อเพิ่งค้นพบว่าโลกใบนี้มันช่างบัดซบอะไรอย่างนี้
คนเป็นโรคหัวใจรักแท้สมควรตายหมด จริง ๆ!
ฉู่หลีเมื่อกี้ทำอะไรอยู่เขาไม่รู้หรือไง?
แล้วยังจะกลับมหาวิทยาลัยอีก?
เขาดูเหมือนนักเรียนหรือ?
มหาวิทยาลัยจิงโจวมีเขา...
เขานึกขึ้นได้ว่าบัญชีมหาวิทยาลัยจิงโจวเพิ่งลงบทสัมภาษณ์ฉู่หลีไปวันนี้
แม่งสุดยอดจริง ๆ!
เขาสงสารมหาวิทยาลัยจิงโจว!
"อย่าโกรธเลยนะ เดี๋ยวฉันขึ้นไปเดี๋ยวนี้ ฉันแค่..."