อย่างน้อยฉู่หลีก็ไม่เห็นเขาเปิดมันอีกเลย
ตอนที่ฉู่หลีอายุยี่สิบเอ็ดปี ลั่วเหวินเชิงบอกว่าจะซื้อรถให้เขาหนึ่งคัน
เขากลับเลือกบีเอ็มดับเบิลยูซีรีส์ 4 ราคาไม่ถึงสี่แสนเอง
ตอนนั้นลั่วเหวินเชิงยังถามเสียงเบา ๆ ว่า "นายไม่ชอบบีเอ็มดับเบิลยูไม่ใช่เหรอ?"
แต่ตอนนั้นฉู่หลีไม่สนใจเขาเลย เหมือนไม่ได้ยิน
ตอนนั้นเขาไม่ได้ฟังจริง ๆ ว่าลั่วเหวินเชิงพูดอะไร
ตอนที่ไม่ทะเลาะกับลั่วเหวินเชิง เขามักจะทำหน้านิ่งเฉย ๆ ไม่ยี่หระ
น่ารำคาญมาก
ไม่รู้ว่าลั่วเหวินเชิงทนได้ยังไง
แต่ประโยคที่ตอนนั้นไม่ได้ยินชัด ตอนนี้ฉู่หลีกลับนึกออกทั้งหมด
ชัดเจนมาก
ฉู่หลีจมอยู่ในความทรงจำ ยิ้มไม่หยุด
แล้วเขาก็นึกได้ว่าลั่วเหวินเชิงดูเหมือนจะชอบคูลินันคันนั้นมาก
ต่อมาเขาก็ขับรถคันนั้นตกทะเล
นั่นคือของชิ้นเดียวที่เขานำไปเป็นเครื่องบูชาศพ
ฉู่หลีในที่สุดก็เจอของที่ลั่วเหวินเชิงชอบ
เขาอยากมอบให้ลั่วเหวินเชิง
มอบให้เขาก่อนที่ตัวเองจะได้มันมา
ฉู่หลีรีบร้อนอยากทำเรื่องนี้ให้สำเร็จ
เลือดร้อนพลุ่งพล่าน
เมื่อไหร่ดีล่ะ
วันเกิดปีนี้ไม่ทันแล้ว อีกไม่กี่วันก็ถึง
ปีหน้าก็ยังยาก ยังไม่ถึงสิบห้าเดือน
งั้นก็ก่อนวันที่ยี่สิบสี่ธันวาคมปีถัดไป
ไม่ได้ ๆ นานเกินไปแล้ว
ทำไมต้องให้วันเกิดด้วยล่ะ?
ให้ตอนไหนก็ได้ทั้งนั้น!