ฉู่หลีรีบวิ่งตามไปทันที
แต่คนคนนั้นผ่านประตูรักษาความปลอดภัยไปแล้ว ส่วนฉู่หลีถูกสกัดกั้นไว้
“คุณคะ หาคุณหรือคะ การสัมภาษณ์ต้องแสดงข้อมูลนัดหมาย หรือติดต่อฝ่ายบุคคลให้ลงมารับค่ะ”
“บุคคลที่ไม่เกี่ยวข้องไม่สามารถเข้าอาคารได้ค่ะ”
ฉู่หลีไม่มีบัตรพนักงาน แต่งตัวและหน้าตาก็ดูไม่ใช่คนมาทำงาน มือก็ไม่มีอะไรถือ
“ฉู่หลีเอ๊ย นายโง่จริง ๆ ตายซะเถอะ”
เขาก็เลยรออยู่ข้างล่าง รอเด็กส่งดอกไม้คนนั้นลงมา
“คุณลั่วรับไว้หรือเปล่า เขาพูดอะไรไหม”
“ผมไม่ได้เข้าไปข้างใน พอถึงหน้าบริษัท ผู้ช่วยออกมารับไป”
“โอ้ ขอบคุณนะ”
ผู้ช่วยของลั่วเหวินเชิง ตอนนี้ก็น่าจะเป็นจ้าวเฮ่อซูละ
การพบกันครั้งสุดท้ายในชาติก่อน ทำให้ฉู่หลีโกรธจ้าวเฮ่อซูมาก
แต่พอรู้เรื่องอดีตของลั่วเหวินเชิงแล้ว ความโกรธที่ไร้เหตุผลของเขาก็ค่อย ๆ จางหายไป
เป็นเขาเองที่เลวทราม เป็นเขาเองที่ไม่ทำตัวเป็นคน เขาจะมีสิทธิ์อะไรไปโกรธที่จ้าวเฮ่อซูพูดอะไรไม่กล้าพูด
ด้วยความประพฤติแย่ ๆ ของเขาที่มีต่อลั่วเหวินเชิง จ้าวเฮ่อซูไม่ถ่มน้ำลายใส่หน้าเขาก็ถือว่ามารยาทดีมากแล้ว
ฉู่หลีเดินวนอยู่หน้าอาคารลี่หยางจนถึงสามทุ่ม ก็ต้องนั่งแท็กซี่กลับมหา’ลัย
กลับถึงมหา’ลัย รับงานเขียนแทนสองงาน เขียนไปแบบชา ๆ จนเสร็จ
ฉู่หลีเริ่มจัดเรียงวิทยานิพนธ์ของตัวเอง
เขาตั้งใจจะเขียนออกมาก่อน แล้วหาอาจารย์ผู้เชี่ยวชาญช่วยแนะนำให้ตีพิมพ์