“ข้าได้ยินจากพวกป้า ๆ ในลานบ้านของข้า!”
“จริงนะ! ข้าสาบาน!”
ซ่างเปียวกลัวว่าสวีซานจินจะเผลอลั่นไก จึงแอบสังเกตสีหน้าของอีกฝ่ายอย่างระมัดระวัง
ป้า ๆ ในลานบ้านของแก... หางตาสวีซานจินกระตุก สมัยนี้มีหน่วยข่าวกรองประจำตรอกซอกซอยแล้วหรือไง?
“แกอยู่ลานบ้านไหน? ทำไมฉันไม่เคยเห็นหน้า” สวีซานจินถามเสียงเข้ม
พี่ใหญ่ ข้าขี้ขลาด ไม่ได้โง่นะ! ซ่างเปียวอึกอัก ไม่ยอมเปิดเผยที่อยู่ของตัวเอง แต่ก็กลัวว่าสวีซานจินจะโมโหจนปืนลั่น จึงพึมพำเบาราวกับเสียงยุง จนฟังไม่รู้เรื่อง
“อยู่ไหน?” สวีซานจินใช้ปลายนิ้วจ่อท้ายทอยซ่างเปียว
“ใจเย็นก่อน ๆ เจ้าหน้าที่สวี อย่าเพิ่งวู่วาม บ้านข้าอยู่เลขที่ 45 ตรอกซั่วอี...” ซ่างเปียวหน้าซีดเผือด น้ำเสียงทั้งร้อนรนทั้งสั่นเครือ
ตรอกซั่วอีงั้นเหรอ?
ตรอกทั้ง 16 สายของหนานหลัวกู่เซี่ยงอยู่ห่างจากตรอกงาดำที่บ้านสวีซานจินตั้ง 5 ตรอก ป้า ๆ หน่วยข่าวกรองแถวนั้นรู้จักสวีซานจินด้วยหรือไง?
ชักมีพิรุธแล้ว!
“เจ้าหน้าที่สวี พวกนางบอกว่า... ตอนที่ท่านไปใช้แรงงานชนบทที่ซานซี ท่านไม่ปีนกำแพงบ้านหญิงม่าย ก็เมาแล้วตบตีภรรยา มีอยู่หลายครั้งที่เกือบตีภรรยาจนตาย แถมยังทำให้ลูกในท้องแท้งไปสองคน...”
พูดถึงตรงนี้ ซ่างเปียวก็หยุดไปครู่หนึ่ง คอยสังเกตอารมณ์ของสวีซานจิน กลัวว่าอีกฝ่ายจะโมโหจนยิงหัวเขาระเบิด
เห็นสวีซานจินไม่แสดงท่าทีอะไร จึงกล้าพูดต่อ
“ยังบอกอีกว่า... ท่านชอบกินแต่ไม่ชอบทำงาน กลับเข้าเมืองมาปีหนึ่งแล้วก็ยังไม่ทำงาน ทางเขตแนะนำงานให้ตั้งหลายอย่าง แต่ท่านกลับเลือกงานเสียสูง ไม่เห็นงานไหนเข้าตา สุดท้ายก็ไม่ยอมไปทำสักอย่าง”
“ไม่มีเงินก็ทุบตีเมีย ให้เมียกลับบ้านเดิมไปขอเงิน ไม่อย่างนั้นก็ทุบตีแม่กับพี่สาว แล้วขอเงินจากพวกนาง... ยังบอกอีกว่า... ท่านอ่านหนังสือยังไม่แตกฉาน แต่กลับเพ้อฝันอยากเป็นนักเขียน...”
“เพราะงั้น เมียท่านถึงจะหย่ากับท่าน ท่านเลยฉวยโอกาสขอเงินจากพ่อตา บ้านเมียให้เงินท่าน 2,000 หยวน แล้วยังจ่ายอีก 2,000 หยวนเพื่อหาตำแหน่งงานในสถานีตำรวจให้ท่าน ใครจะคิดว่าท่านกลับเปลี่ยนใจ อ้าปากก็เรียกอีก 5,000...”
ซ่างเปียวกลัวสวีซานจินจะยิง จึงรีบเสริมว่า
“พี่ ข้าไม่เชื่อเรื่องพวกนี้หรอก”
ไม่เชื่อแล้วแกยังมาขโมยเงินอีกหรือ! เส้นเลือดบนหน้าผากสวีซานจินปูดโปน ขมับทั้งสองข้างเต้นตุบ ๆ
ทั้งที่เป็นหลิ่วซูหลิงต่างหากที่เอาสิทธิ์เข้าทำงานของโรงงานถ่านอัดแท่งไปขายต่อในราคาถูก เงินพวกนั้นสวีซานจินไม่เคยเห็นแม้แต่เหรียญเดียว
ทั้งที่หลิ่วซูหลิงแอบไปขอเงินจากพ่อแม่ของเขาลับหลัง
ทั้งที่สวีซานจินแต่งงานกับลูกหลานคนดำห้าประเภทโดยไม่สนเสียงคัดค้านของครอบครัว จนพี่สาวแต่งงานไม่ออก ทำให้พ่อแม่ต้องอับอายขายหน้าทั้งในที่ทำงาน ต่อหน้าญาติพี่น้อง เพื่อนบ้านในลานบ้าน และเพื่อนฝูง
แต่ทำไมเรื่องถึงกลายเป็นว่าเขาเลวยิ่งกว่าสัตว์เดรัจฉาน มีความชั่วช้าสารพัดจนใครได้ยินก็ต้องผวาไปได้?
นอกจากเรื่องที่เจ้าของร่างเดิมอยากเป็นนักเขียนจริง ๆ แล้ว เรื่องอื่นล้วนเป็นข่าวลือใส่ร้ายทั้งนั้น
ถึงจะเริ่มปฏิรูปและเปิดประเทศแล้ว แต่ก็ยังไม่เปิดกว้างเท่ายุคหลัง ชื่อเสียงของคนในยุคนี้สำคัญยิ่งกว่าสิ่งใด
คำโกหกพูดซ้ำจนคนเชื่อ หากข่าวลือเหลวไหลชวนขนลุกแบบนี้แพร่กระจายออกไป ตระกูลสวีคงถูกคนประณามจนแทบแทรกแผ่นดินหนี!
แล้วพี่สาวจะยังแต่งงานได้ไหม?!
ต้องล้างข่าวลือนี้ให้ได้!
ไม่อย่างนั้นครอบครัวที่แทบจะประคองตัวไม่ไหวอยู่แล้ว คงยิ่งแย่ลงไปอีก
แต่สวีซานจินนึกไม่ออกว่าทำไมป้า ๆ ในลานบ้านของซ่างเปียวถึงต้องปล่อยข่าวลือ
“ป้า ๆ ในลานบ้านของแกไปรู้เรื่องครอบครัวฉันได้ยังไง?” สวีซานจินถาม
“เหมือนว่า... เหมือนเมียท่านจะเป็นคนเล่าให้พวกนางฟัง” ซ่างเปียวตอบอย่างมีนัย
หลิ่วซูหลิงงั้นเหรอ?! แววตาสวีซานจินวาบด้วยความดุดัน “แกแน่ใจนะว่าเป็นหลิ่วซูหลิง?”
ซ่างเปียวเงยหน้าขึ้น อาศัยแสงสลัวมองกรอบรูปกระจกที่แขวนอยู่บนผนัง นั่นคือรูปแต่งงานของสวีซานจินกับหลิ่วซูหลิง
ในรูป ชายหญิงวัยหนุ่มสาวสองคนสวมเครื่องแบบทหารสีเขียว
สวีซานจินยิ้มกว้าง ส่วนหลิ่วซูหลิงดูเย็นชาอยู่เล็กน้อย
“ข้าไม่รู้ว่าเมียท่านชื่ออะไร แต่ข้าแน่ใจว่าเป็นผู้หญิงในรูปนั่น” ซ่างเปียวสูดน้ำมูก พลางเหลือบมองสวีซานจินด้วยหางตา แววตาฉายความเวทนาอยู่หลายส่วน และมีความเฉลียวฉลาดจาง ๆ ปะปน
เห็นไหมล่ะ นี่แหละเหตุผลที่ข้าไม่หาเมีย!
แต่งเมียแล้วยังต้องสวมเขาอีก อึดอัดชะมัด!
“สองวันก่อนข้ากลับบ้าน ก็เห็นผู้หญิงคนนั้นกับชายหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่ตรงปากตรอกของเรา ร้องห่มร้องไห้กับพวกป้า ๆ...”
“เจ้าหน้าที่สวี ผู้ชายคนนั้นหล่อสู้ท่านไม่ได้จริง ๆ เมียท่านต้องตาบอดแน่ ๆ”
สวีซานจิน “...”
ถ้าหลิ่วซูหลิงเป็นคนปล่อยข่าวลือจริง ทุกอย่างก็สมเหตุสมผลแล้ว นางตั้งใจจะทำลายเขา ทำลายตระกูลสวี!
ผู้หญิงคนนี้ช่างชั่วร้ายเหลือเกิน!