ตอนเหวินอี้ตื่นขึ้นมา ภายในห้องมืดสลัว
เธอมองเพดานอย่างเหม่อลอย ลมหายใจยังไม่ค่อยเป็นจังหวะ
ภาพในฝันเลือนหายไปเกือบหมดทันทีที่ตื่น เหลือเพียงเศษเสี้ยวพร่าเลือนยุ่งเหยิงอยู่บ้าง แต่ความรู้สึกหวั่นไหวที่หลงเหลือจากความฝันกลับไม่ได้จางหายไปง่าย ๆ
เหวินอี้หลับตาลง ใบหน้าค่อย ๆ ร้อนผ่าวขึ้นทีละน้อย
เธอแทบไม่กล้าหวนคิดถึงความฝันเหลวไหลที่เพิ่งฝันไปเมื่อครู่
มันไม่ถูกกาลเทศะเอาเสียเลย
ทั้งที่เหลือเวลาอีกเพียงสามวันก็จะถึงการสอบเข้ามหาวิทยาลัย สิ่งที่เธอควรคิดถึงในตอนนี้คือสูตร คำศัพท์ ข้อที่ทำผิด และข้อควรระวังเมื่อเข้าสนามสอบ
เหวินอี้พลิกตัว ซุกใบหน้าร้อนผ่าวลงกับหมอน
หัวใจยังเต้นเร็วอยู่
เธอบังคับตัวเองให้เบนความสนใจ แล้วเริ่มท่องสมการเคมีในใจ
หนึ่งรอบ สองรอบ สามรอบ
แต่ยิ่งท่องก็ยิ่งสับสน
ตัวอักษรและสัญลักษณ์เหล่านั้นพลันกระจัดกระจายไปจากสมอง ในทางกลับกัน ภาพบางฉากในฝันที่ทำให้หน้าแดงใจเต้นกลับผุดขึ้นมาอีกครั้งอย่างควบคุมไม่ได้
เหวินอี้ลืมตาพรึ่บ แล้วผุดลุกขึ้นนั่ง
เธอยกมือปิดหน้า พอฝ่ามือสัมผัสแก้มที่ร้อนผ่าว ก็ถึงกับตกใจเสียเอง
นอนต่อไม่ได้แล้ว ถ้ายังคิดฟุ้งซ่านแบบนี้ต่อไป คืนนี้เธอคงไม่ต้องหวังว่าจะหลับได้
เหวินอี้สูดหายใจลึก ๆ แล้วเปิดผ้าห่มลงจากเตียง สวมเสื้อคลุมบาง ๆ ที่หยิบได้ใกล้มือ ตั้งใจจะลงไปดื่มน้ำสักแก้วเพื่อให้ตัวเองสงบลง
ภายในวิลล่าเงียบสงัด