"พบพี่สาม..."
เสิ่นอวี้เยี่ยนเบิกตากว้าง: "นั่นมันก็เท่ากับฆ่าตัวตายนี่นา?"
"ทรงแต่งให้หลี่เหมา?!"
ฉู่เฟิงสีหน้าแปลกใจ
ทำไมฮ่องเต้ถึงแต่งเย่เฟยหงให้เขาได้?
สมองเขาหมุนไปรอบหนึ่งอย่างรวดเร็ว จู่ ๆ ก็นึกอะไรออก
พี่สาม!
ต้องเป็นฝีมือพี่สามแน่ ๆ!
ก่อนหน้านี้ตอนดื่มเหล้ากับหลี่เหมา เคยได้ยินว่าเขาไปมาหาสู่กับพี่สามอย่างใกล้ชิด
เรื่องแบบนี้นอกจากพี่สามแล้ว ไม่มีใครทำได้ลง!
เสิ่นอวี้เยี่ยนพุ่งออกไปแล้ว: "จุ้ยเอ๋อร์ ไป!"
ฉู่เฟิงรีบก้าวตาม: "ข้าไปด้วย!"
...
จวนสกุลเฉิน
ภายในหอบรรพบุรุษ
เย่เฟยหงคุกเข่าอยู่บนเบาะรอง พบหน้าคือป้ายวิญญาณของคุณชายสามตระกูลเสิ่น
ดวงตาของนางแดงช้ำ รอยน้ำตายังไม่แห้ง ในมือกำผ้าแพรสีเหลืองสดใสไว้
นั่นคือพระราชโองการแต่งงาน
"ท่านพี่..."
"ข้ารอท่านมาห้าปี คิดว่าชาตินี้ก็คงเป็นแบบนี้"
"ปรนนิบัติฮูหยินผู้เฒ่า ดูอวี้เยี่ยนแต่งงาน แล้วก็ค่อย ๆ แก่ลงไป"
"แต่ทำไม...ทำไมแม้แต่ความหวังเล็ก ๆ น้อย ๆ แค่นี้ก็ไม่ยอมให้ข้า?"
พูดพลาง เย่เฟยหงเงยหน้าขึ้น มองป้ายวิญญาณ: "ท่านพี่ รอข้าก่อน ข้ามาหาท่านเดี๋ยวนี้"
ข้าง ๆ ฮูหยินผู้เฒ่าปักไม้เท้า น้ำตาร่วง: "เฟยหงเอ๋ย อย่าพูดแบบนั้นเลย เจ้าทำแบบนี้ไปทำไมกัน?"
เย่เฟยหงส่ายหน้า: "คุณยาย ข้าจะไม่แต่งกับหลี่เหมาเด็ดขาด แต่พระราชโองการขัดไม่ได้ คุณยายให้ข้าไปเถอะ ให้ข้าไปพบท่านพี่ใต้บาดาล! เป็นเพราะวาสนาของข้าน้อยเกินไป ไม่อาจปรนนิบัติคุณยายต่อไปได้แล้ว..."
พูดจบนางหลับตา คลานไปหาเจ้ากรรไกรที่โดนฮูหยินผู้เฒ่าเตะไกลก่อนหน้านี้
"พี่สะใภ้สาม!"