รุ่งเช้า ฉู่เฟิงกำลังนั่งกินข้าวอยู่กับเสิ่นอวี้เยี่ยน
ปู้ป๋อเข้ามารายงานว่า “ฝ่าบาท คดีที่ต้าลี่ซื่อตัดสินเสร็จแล้ว โจวเต๋อ หวังซาน ชุนหลาน ชิวจวิน สี่คนสารภาพหมดแล้ว และลากองค์ชายสามเข้าไปเกี่ยวข้องด้วย”
ฉู่เฟิงกับเสิ่นอวี้เยี่ยนสบตากัน
เสด็จพ่อจะจัดการกับองค์ชายสามยังไงนะ?
ไม่ว่าจะถูกลงโทษแบบไหน ครั้งนี้องค์ชายสามจบเห่แน่!
จริงดังคาด ช่วงบ่ายวันเดียวกันก็มีข่าวจากในวังออกมา
องค์ชายสามฉู่เซิ่งถูกเสด็จพ่อเรียกเข้าวัง ต่อว่าอยู่นานถึงหนึ่งเค่อ
ตอนออกมา หน้าเขียวชะมด ตัวสั่นจนเดินแทบไม่ไหว
ว่ากันว่าฉู่เทียนคั่วสั่งให้ฉู่เซิ่งขังตัวเองคิดบาปเป็นเวลาหนึ่งเดือน ห้ามออกจากจวนโดยไม่ได้รับอนุญาต
เสิ่นอวี้เยี่ยนได้ยินข่าว ดีใจจนแทบจะกระโดด “สมน้ำหน้า ให้มันทำร้ายคนอื่น!”
ฉู่เฟิงยิ้ม ไม่ได้แสดงความเห็นอะไร
ขังตัวเองคิดบาปหนึ่งเดือน?
โทษแบบนี้นับว่าไม่รุนแรงเลย
ดูท่าอาของเขาที่เป็นอัครมหาเสนาบดี จะมีบารมีไม่น้อยนะ!
……
จวนองค์ชายสาม
จากในห้องหนังสือดัง “ปัง” ขึ้นมาดังมาก
ตามด้วยเสียงเครื่องลายครามแตกกระจาย
“ไอ้โง่! ไอ้พวกไร้ประโยชน์!”
ฉู่เซิ่งหน้าดำคร่ำเครียด เตะโต๊ะเตี้ยตรงหน้าไปอีกครั้ง
เอกสารบนโต๊ะ ชากาน้ำชาร่วงกระจายเกลื่อนพื้น
พวกคนรับใช้ที่เฝ้าอยู่นอกประตูพากันหดคอ กลั้นหายใจกันแทบไม่กล้าหายใจ
“ขังตัวเองคิดบาปหนึ่งเดือน! หนึ่งเดือน!”
ฉู่เซิ่งเดินไปเดินมา กัดฟันกรอด “ไอ้เวรองค์ชายหก มันหาตัวหนอนได้ยังไงเนี่ย! มันรู้ได้ยังไง?!”
โชคดีที่เสด็จพ่อไม่ได้พูดอะไรเพิ่ม แค่สั่งให้ขังตัวเองคิดบาป