ในหอบรรพบุรุษเงียบไปครู่หนึ่ง
เสิ่นอวี้เยี่ยนเป็นคนแรกที่เอ่ยปากทำลายบรรยากาศชะงักงัน: "ท่านพี่พูดมีเหตุผล! ฉันไม่มีปัญหา!"
พูดจบ เธอก็หันไปเกลี้ยกล่อมเย่เฟยหง: "พี่สะใภ้สาม พี่ก็ตอบตกลงไปเถอะ ท่านพี่จะไม่ทำอะไรพี่หรอก แถมยังมีฉันคอยดูอยู่ด้วย!"
"อวี้เยี่ยน เรื่องมันไม่ใช่แบบนั้น..."
เย่เฟยหงถอนหายใจ ใบหน้าเต็มไปด้วยความขมขื่น: "พี่เคยคิดถึงองค์ชายหกไหม?"
"คิดถึงท่านพี่?"
เสิ่นอวี้เยี่ยนยังไม่ค่อยเข้าใจ: "ท่านพี่ก็ตกลงแล้ว ฉันก็ตกลง แล้วยังต้องคิดอะไรอีก?"
ตอนนี้ ฮูหยินผู้เฒ่าพูดกับฉู่เฟิง: "องค์ชายหก อย่าถือสาเลย อวี้เยี่ยนเด็กคนนี้เป็นคนซื่อมาตั้งแต่เด็ก แถมยังเอาแต่ฝึกฝน ไม่ค่อยมีความคิดอะไรมากมาย"
"ข้ารู้"
ฉู่เฟิงมองไปที่เสิ่นอวี้เยี่ยน
หลายวันนี้ที่อยู่ด้วยกัน บอกได้ไม่ยากว่าเสิ่นอวี้เยี่ยนเป็นคนไร้เดียงสาบริสุทธิ์มาก
เพียงแต่ว่ามีเรื่องเดียว คือพละกำลังมหาศาล มีแรงวัวไม่รู้จักหมด
ถ้าไม่ใช่เพราะยาแก่นมังกรพยัคฆ์แกร่งมีผลถาวร ทำให้เขาสลับบทบาทการรุกป้องกันได้
คงอีกไม่นาน น้ำหนักคงจะลดฮวบ
บางที อาจจะผอมจนเหลือแต่ซี่โครงก็ได้!
"หมายความว่ายังไง?"
เสิ่นอวี้เยี่ยนหน้างง: "ทำไมพูดถึงฉันกันหมด? ฉันทำอะไร?"
ฮูหยินผู้เฒ่าถอนหายใจอย่างจนใจ: "อวี้เยี่ยน เฟยหงแม้จะไม่มีสถานะ แต่ก็อยู่บ้านเรามานาน ไม่มีชื่อก็มีจริง และเธอก็เรียกนางว่าพี่สะใภ้สาม ถ้าเฟยหงกลายเป็นผู้หญิงขององค์ชายหก และยังเป็นการไม่เปิดเผย ทำข้าวสุกแล้ว เรื่องนี้แพร่กระจายออกไป หน้าตาขององค์ชายหกจะไปไว้ที่ไหน? ชื่อเสียงจะเป็นยังไง เธอเคยคิดไหม?"