ฉู่เฟิงก้มหน้ามองหลี่เหมาที่คุกเข่าร้องขอชีวิตอยู่บนพื้น มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ย้อนถามว่า "ให้อภัยนายงั้นเหรอ? แล้วเรื่องที่พาคนไปทุบตีบ้านตระกูลภรรยาข้า จะเอาอย่างไร?"
หลี่เหมากลอกตาไปมา รีบยิ้มแหยๆ พูดว่า "ชดใช้! ข้าชดใช้! องค์ชายหกท่านว่ามาเท่าไหร่ ข้าจะชดใช้ให้หมด!"
"รอคำนี้นี่แหละ"
ฉู่เฟิงเอามือเท้าเอว สายตามองไปที่กล่องสินสอดพวกนั้น พูดโดยไม่ลังเลว่า "สินสอดพวกนี้ทิ้งไว้เถอะ ถือว่าเป็นค่าชดใช้!"
"อะไรนะ?"
หลี่เหมาถึงกับอึ้งไปทั้งคน
เขาทุ่มทุนสร้างเพื่อโชว์ความร่ำรวย หมดเนื้อหมดตัว!
ตั้งสามสิบหกคาน ทองคำเงินทอง ผ้าไหมแพรพรรณ ของเก่าหายาก ภาพวาดโบราณ ของดีๆ ทั้งนั้น
จะให้ทิ้งไว้หมดเลยงั้นเหรอ?
"องค์ชายหก นี้... สินสอดพวกนี้..."
หลี่เหมาพูดติดอ่าง หน้ายับเยินยิ่งกว่ากินอุจจาระอีก
ฉู่เฟิงขมวดคิ้ว:"ยังไง? ไม่ยอมงั้นเหรอ? งั้นพวกเราไปต้าลี่ซื่อกันเลยดีกว่า ก็ไม่รู้ว่านายพาคนไปทุบตีจวนโหว ดูหมิ่นคุณนายผู้ได้รับเกียรติ จะต้องรับโทษอะไรนะ!"
หลี่เหมาหน้าซีด รีบเปลี่ยนคำพูด:"สินสอดพวกนี้ ทิ้งไว้หมด! ทิ้งไว้หมด!"
ฉู่เฟิงพยักหน้าด้วยความพอใจ:"ถือว่ารู้จักกาลเทศะ ยังไงล่ะถึงจะดี"
พูดจบ เขาก็เตะหลี่เหมาอีกที:"เอาล่ะ นายไปได้แล้ว!"
หลี่เหมาราวกับถูกอภัยโทษ ลุกขึ้นวิ่งออกไปทันที
วิ่งไปถึงประตู ก็ยังหันกลับมามองกล่องสินสอดพวกนั้น เสียใจจนใจสั่นไปหมด
แต่สุดท้ายก็กัดฟัน พาบ่าวไพร่เดินจากไปอย่างเงียบๆ
ภายในลานบ้านเงียบลง
ฮูหยินผู้เฒ่าพยุงมือจุ้ยเอ๋อร์ เดินตัวสั่นเทาเข้ามาหาฉู่เฟิง ตาคลอหน่วย:"องค์ชายหก ท่านช่วยสกุลเฉินไว้อีกครั้งแล้ว..."
ฉู่เฟิงรีบพูด:"ฮูหยินผู้เฒ่า อย่าพูดแบบนั้นเลย อวี้เยี่ยนเป็นภรรยาข้า พวกเราเป็นคนในครอบครัวเดียวกัน ไม่พูดจาสองภาษา"