"ก๊อก ๆ ๆ!"
หลี่เหมาลงมือเคาะประตูด้วยตัวเอง เคาะอยู่ตั้งนาน ด้านในกลับเงียบสนิทไม่มีวี่แววอะไรเลย
"เปิดประตู! ข้าน้อยมาสู่ขอด้วยตนเอง!"
ทำหน้าบูดบึ้ง เคาะไปอีกหลายที ก็ยังไม่มีอะไรเคลื่อนไหว
คราวนี้หลี่เหมาเริ่มโมโห ถอยหลังไปสองก้าว แหงนหน้าร้องตะโกนเข้าไปข้างในว่า "คนในสกุลเฉินฟังไว้! องค์จักรพรรดิทรงมีพระราชโองการประทานการวิวาห์ ข้าน้อยได้รับบัญชาให้มาสู่ขอ! พวกเจ้าสกุลเฉินคิดจะขัดรับสั่งหรือไร?"
พอพูดจบประโยคนี้ ในที่สุดก็มีความเคลื่อนไหวเกิดขึ้น
"แอ๊ด" เสียงหนึ่ง
ประตูใหญ่เปิดออกเป็นรอยแยก หัวหน้าบ้านแก่ ๆ ยื่นหัวออกมาครึ่งหนึ่ง ใบหน้าบูดบึ้งไม่สู้ดีนัก: "คุณชายหลี่โปรดรอสักครู่ ข้าน้อยจะไปรายงานให้ท่านทราบทันที"
"รายงานอะไรกัน!"
หลี่เหมาผลักหัวหน้าบ้านแก่กระเด็นไปหนึ่งที ยกเท้าก้าวตรงเข้าไปข้างใน "ข้าน้อยได้รับบัญชามา ยังต้องให้พวกเจ้ารายงานอีกหรือ?"
พวกบ่าวไพร่หามสินสอดตามหลังหลี่เหมา แห่กันเข้าไปในลานบ้านอย่างโกลาหล
หัวหน้าบ้านแก่นั้นจะห้ามยังไงก็ห้ามไม่อยู่ เดินกระทืบเท้าด้วยความร้อนใจ
"โอ้โย คุณฮูหยินผู้เฒ่ายังอยู่ที่นี่นี่นา?"
หลี่เหมาเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ก็เห็นร่างของคุณฮูหยินผู้เฒ่าแห่งสกุลเฉิน
คุณฮูหยินผู้เฒ่าพิงไม้เท้ายืนอยู่กลางลานหน้าบ้าน ใบหน้าคร่ำเครียดจนแทบจะหยดน้ำได้
ด้านหลังมีสาวใช้คอยติดตามอยู่หลายคน ต่างก้มหน้าลง ไม่อาจแม้แต่จะกลั้นหายใจได้เต็มปอด
"คุณฮูหยินผู้เฒ่า อย่ามองข้าน้อยด้วยสายตาแบบนั้นเลย ถ้าไม่ใช่เพราะเฟยหงอยู่ที่นี่ เจ้าคิดว่าข้าน้อยอยากมางั้นหรือ?"
หลี่เหมาเดินย่างสามขุมเข้าไปด้วยท่าทางอวดดี "ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เฟยหงก็ไม่มีความเกี่ยวข้องกับสกุลเฉินของพวกเจ้าอีกต่อไป แต่ที่ส่งสินสอดมาถึงสกุลเฉินก็ถือเป็นน้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ ของข้าน้อย ให้หน้ากันแล้วนะ อย่าทำเป็นไม่รู้จักดี! รีบเรียกเฟยหงออกมาเถอะ ข้าน้อยจะได้พาตัวกลับไป"