“ท่านจะยอมจริง ๆ หรือ? ท่านมีลูกสาวคนเดียวแท้ ๆ นะ!”
ฉู่เซิ่งรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย
ซวีหยานเป็นลูกสาวคนเดียวของลุงซวี กั๋วฝู่
อายุสิบแปดปี หน้าตางดงามราวดอกไม้ เก่งทั้งพิณหมากรุกพู่กันเขียนพู่กัน เป็นหญิงงามมีชื่อเสียงแห่งเมืองหลวง
ลุงกลับยอมส่งนางเข้าพระราชวังจริง ๆ หรือ?
“เซิ่งเอ๋อร์ เพื่อช่วยเจ้าแย่งชิงตำแหน่งรัชทายาท ลุงทุ่มสุดตัวแล้ว”
ซวี กั๋วฝู่ถอนหายใจ สายตาลุ่มลึก
ฉู่เซิ่งตาแดงก่ำ ซาบซึ้งจนพูดไม่ออก: “ลุง ท่านดีกับข้ามากเกินไปแล้ว!”
พูดจบ เขาก็นึกอะไรขึ้นได้ “หลานสาวตกลงด้วยหรือ?”
เขารู้นิสัยซวีหยานดี ทะนงตัวเหลือเกิน!
ซวี กั๋วฝู่สีหน้าหม่นลงเล็กน้อย: “เรื่องนี้ มันขึ้นอยู่กับนางไม่ได้!”
ฉู่เซิ่งได้ยินก็ยิ่งซาบซึ้งใจยิ่งขึ้น
ลุงทุ่มสุดตัวจริง ๆ นี่นา!
นอกจากความซาบซึ้งแล้ว ความตื่นเต้นก็หลีกเลี่ยงไม่ได้!
เพราะแม่เป็นพระสนมเอก ลุงเป็นอัครมหาเสนาบดี
ตอนนี้หลานสาวก็จะเข้าพระราชวังเป็นพระสนมอีกคน
เบื้องหลังใหญ่ขนาดนี้ ใครเล่าจะเทียบได้?
ตำแหน่งรัชทายาท ใครเล่าจะเทียบได้?!
ฉู่เซิ่งกำลังฟุ้งฝันอยู่ จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงหัวหน้าบ้านดังมาจากนอกประตู: “ฝ่าบาท คุณชายหลี่เหมาขอเข้าพบ”
“......”
รอยยิ้มบนใบหน้าฉู่เซิ่งแข็งทื่อ
หลี่เหมาอีกแล้ว?
เจ้านี่ มาทำไมถี่ขนาดนี้?
คิดว่าจวนองค์ชายสามของเขาเป็นอะไร?
เขามองไปทางซวี กั๋วฝู่ เพื่อขอคำแนะนำ
ซวี กั๋วฝู่พยักหน้าเล็กน้อย
ฉู่เซิ่งสูดหายใจลึก แล้วตะโกนออกไป: “ให้หลี่เหมาเข้ามา!”
ซวี กั๋วฝู่ลุกขึ้น เดินไปหลังฉากกั้นอย่างรู้งาน
ไม่นาน หลี่เหมาก็ผลักประตูเข้ามา พอเข้าประตูก็ “ปั้ง” คุกเข่าลงทันที: “องค์ชายสาม! ท่านต้องช่วยข้าด้วย!”